turnâvîyanıtladıŞöyle ki ben bu noktada annem, babam ve çevrem konusunda çok nasipliydim. Binlerce şükürler olsun. Yani elbette farziyet kazandığı süreçte zorlandığımız ânlar olmuştu ancak zihnimde hiç namaz kılmasam da olur fikri belirmedi. Aklıma dâhi gelmedi. Yani yaşıyorsan namaz kılarsın öyle kodlanmıştı bana... herkes namazlıydı.
Yani öğretmenlerimden vs namaz kılmayanlar vardır herhalde ama dönüp düşününce hiç beni etkileyen bir konumda değiller. Hiç aklıma bile gelmiyor öğretmenlerim ve namaz çelişkisi yaşadığım.
Ben 7 yaşındayken ailem nihayeti hediyeli çetelelerle alıştırmaya başladılar. İlk hediyem koca bir bebekti :). Hâlâ duruyor. Adı da Yasemin :)
Ay bir de dedem hacdan bana minik bi seccade getirmişti. 6 yaşındaydım. Rahmet olsun cânım dedem. O zamanlar huysuzluk yapmıştım ben ablayım bu kadar küçük değilim büyük seccade istiyorum diye. :D Bir de büyüğünü almıştı sonra. :D
(Ya bu soruyu soran kardeşim Allah senden razı olsun kendi içimde ne güzel şeyler andım. Şükür vesikalarımı karıştırır gibi oldum vesilenle...)
Ama bu yöntemler yahut çevre her çocukta aynı sonuçla işlemeye de biliyor. Yani nasip meselesi. Ne zaman kavuşursak o zaman dört elle sarılmaya çalışacağız namazımıza. Düşsek de doğrulacağız binbirinci kez de olsa... Rabbim bizleri yolundan izinden ayırmasın. Islah etsin. Namaza olan iştiyakımızı, şevkimizi, muhabbetimizi arttırsın.
Anonim