Karakedyyanıtladıacıpazarlanacak bir meta değildir. Hüzün de göz önünde yaşanacak bir duygu, sesli bir gösteri hiç değildir.
Bütün bunlarla çelişerek kendi acısını, hüznünü, kederini teşhir eden insanın bunu yaparken bir karşılık beklediğini düşünüyorum. Ya bu görünürlüğün getireceği ilgiye muhtaç ya da henüz ne yaptığını kestiremeyecek kadar toy. Sözün özü, bazen ilgiye ve sevgiye aç çocuklar olduklarını düşünüyorum, bazen de sırf ilgi görmek uğruna kendilerinden bir hâli, bir yarayı, bir hüznü pazarlayan basit insanlar olduklarını.
Anonim