Ben de senin sayende anladım "ortak üzüntüler" sözünün aslında güzel olduğunu. Hadsizlik değil kesinlikle, ben gerçekten müteşekkirim benim sözlere dökemediğim birçok hissi bu kadar güzel anlatabildiğin için. Ne kadar ilginç bir şey hiç tanışmayan ve belki de hiç yolları kesişmemiş iki insanın birbiriyle bu kadar benzer şeyler hissetmiş olması. Daha da ilginci bu hisleri bir yere not etme ihtiyacı duymuş olman ve benim tamamen tesadüfen denk gelmiş olmam. Güzel bir baba olduğunu uman bir baba zaten bir adım önde :) Şimdi yeni bir sorum var, bu güzel kalbini nasıl koruyabildin? Herkes yaş aldıkça insanın daha bencil ve daha kaba olması gerektiği fikrine sahip, artık ben de bu fikre yavaş yavaş inanmaya başlayacakken denk geldim senin yazılarına. Nazik (ve tabii hassas) bir kalbe sahip olmak gerçekten çok yoruyor, bundan faydalanmak isteyen insanlar her ortamda bir şekilde seni buluyorlar.

Kırrıko · yanıtladı · 5 ay

sorunun ağırlığını düşününce cevap vermek biraz zor oldu. bu yüzden gecikmiş oldum. kalbimi koruyabildim mi, bilmiyorum. gerçekten. yaşamım boyunca iyi biri olmaya gayret ettim. ne kadar insan kalabildim hiç bilmiyorum. kırdıklarım, döktüklerim, incittiklerim, mutlaka bir yerlere dağılmış duruyordur. neler olduğunu düşündüm, uzun düşündüm, aklıma kazınmış unutamadığım bir hikaye bulamadım bunlar içinde. sanırım insan olmayı, kalmayı, biraz da becerebilmişim. dilerim; ölene kadar bu böyle devam eder. kırrıko nedir diye sordular daha önce bir kaç kez. küçükken annemin boynunu sevmeden uyuyamazdım, her sabah uyandığımda annemin boynunun morardığını görürdüm. annem her gece bana "yapma kırrıko, yapma güzel oğlum" derdi. annemin canının yandığının farkındayım ama buna rağmen beni güzel oğlum diye sevmesi döneminden hiç çıkmadım. kalbimi oradan, buralara kadar getirdim. ben halen kırrıko olarak yaşıyorum.