Kırrıko

Kırrıkoyanıtladı

kendini anlatmaya çalışmak, kendini yaşamaktan daha zor.

Kırrıkoyanıtladı

ben hep sevilmek istediğim gibi sevdim. daha fazlası değil, daha fazlası değilim.

Kırrıkoyanıtladı

denemekten değil, yanılmaktan korkuyor insan. kendine bir kez daha mahcup olmaktan.

Kırrıkoyanıtladı

bence bunların hiç birine gerek yok. var mı sahiden ?

Kırrıkoyanıtladı

mesajın içeriğine bağlı.

Kırrıkoyanıtladı

türksat frekans ayarları değişti, iyi misin?

Kırrıkoyanıtladı

sevmek bütünü ile iyileşmektir.

Kırrıkoyanıtladı

vücudundan ayrı düz koşuya çıkmış kalp atışı.

Kırrıkoyanıtladı

anlaşılmak için değil, anlamanın mümkün olduğunu hatırlamak için yazıyorum daha çok.

Kırrıkoyanıtladı

annenin verdiği tepki ve yaklaşımı o kadar naif ve o kadar güzel ki. kalbinin güzelliği dediğin şey burada. annenin yüzünde yaşıyor. öyle gördüm, öyle hissettim. nasıl bir tavsiye de bulunabilirim ki bu cümleden sonra. ben kalbime uzun yıllar yük oldum. bir süre sonra, ben bu dünyaya söyleyemediklerimi bırakıp gitmek istemiyorum dedim. kırmaktan ne kadar korksam da, bu korkunun içinde yaşıyor olduğum gerçeğini degiştiremiyorum. kendi içimde sürekli üzülüyor olmam, sürekliliği devam eden isimlendiremediğim o kırgınlık benimle yaşadığı gibi, yüzümde gerçek bir dekor gibi duruyor. hikayeyi anladım, tanıdım, bildim. :)

Kırrıkoyanıtladı

sorunun ağırlığını düşününce cevap vermek biraz zor oldu. bu yüzden gecikmiş oldum. kalbimi koruyabildim mi, bilmiyorum. gerçekten. yaşamım boyunca iyi biri olmaya gayret ettim. ne kadar insan kalabildim hiç bilmiyorum. kırdıklarım, döktüklerim, incittiklerim, mutlaka bir yerlere dağılmış duruyordur. neler olduğunu düşündüm, uzun düşündüm, aklıma kazınmış unutamadığım bir hikaye bulamadım bunlar içinde. sanırım insan olmayı, kalmayı, biraz da becerebilmişim. dilerim; ölene kadar bu böyle devam eder. kırrıko nedir diye sordular daha önce bir kaç kez. küçükken annemin boynunu sevmeden uyuyamazdım, her sabah uyandığımda annemin boynunun morardığını görürdüm. annem her gece bana "yapma kırrıko, yapma güzel oğlum" derdi. annemin canının yandığının farkındayım ama buna rağmen beni güzel oğlum diye sevmesi döneminden hiç çıkmadım. kalbimi oradan, buralara kadar getirdim. ben halen kırrıko olarak yaşıyorum.

Kırrıkoyanıtladı

çok incesin, teşekkür ederim. onur duydum. hakkımda böyle düşünülüyor olması çok güzel bir his. rahatsızlık söz konusu değil, lütfen. istediğin zaman yazabilir, sorabilirsin. "ortak üzüntüler" ifadesi ne kadar sert görünüyor olsa da, ne kadar da güzel bir ifade aslında değil mi ? herkes kendi hikayesini yazıyor, bir başkası çıkıp herkesinkini yazmaya çalışıyor. o hadsizliği biraz ben yapıyorum sanırım :) anlatımlar ; insan hikayelerinin içinden bir yerden koparılmış ve yazılmış gibi duruyor. ben diyorsun, sen diyorum. benden diyorum, aslında daha çok senden. böyle böyle ilerliyor. umarım ve dilerim güzel bir baba olurum. bu mucadeleyi kalbimi ortaya koyarak veriyorum :) var olan tüm güzel düşüncelerin yaşamın tam kalbinde var olmasını diliyorum senin için.

Kırrıkoyanıtladı

öncelikle burası bir soru-cevap sitesi olabilir belki ama burada biriyle uzun yıllardır arkadaşlık ediyormuş gibi muhabbet ediyor olmak benim için çok güzeldi. öyle hissettim ve dün kendime dedim ki, muhabbet ettiğim o arkadaşım kayboldu, sanırım onu özledim. yıllar önce twitter'da böyle bir şey yazmıştım. "biz; biraz çocuk, birazda zavallıydık aslında. hep eksik kaldık bir insana bir tanrıya hatta bir gazoz kapağına bile geç kaldık inanırken" dile getirmiş olduğun gibi, çok zor bir çocukluktu. kendimi tanımaya başladığım andan itibaren hep bir kız çocuğum olsun istedim. yani bir çocuğum olsun diye değil. birinin hayatına dokunmak, yaşayamadığım her şeyi ona vermek için belki de. kalbimle, ruhumla, tüm benliğim ile istedim. 41 yaşında baba oldum. bir kız çocuğum var. bütün geçmişi, zorlukları, çocukluğumu, kızımın bir tebessümüne feda edebilecekmişim gibi hissediyorum hep. sözü çok uzatmadan, kafanı şişirmeden sorunun cevabı net olarak "kesinlikle düşünebilir" olmalı. sende eksik kalan ne varsa, onunla tamamlanacaktır. ben buna inandım, inanmaya devam ediyorum. "bizi çok kırdılar, biz onları nasıl koruyacağız" soruları çok gerçekçi ve düşünürken çok can acıtıcı olsa da, insan yinede ; güzel olana, güzel gördüğüne inanmak istiyor. umarım ve dilerim öyle olur.

Kırrıkoyanıtladı

hatırlamak kadar, unutmaya da ihtiyacı var insanın. şaka. pek unutamam ben ama yine de sen kendini hatırlat istersen.

Kırrıkoyanıtladı

ben kuşun ölümünü hatırlarım, uçuşunu değil.

Kırrıkoyanıtladı

maalesef. gözlerimde astigmat ve yakını görememek gibi sorunlar var. yaşlanmak biraz da bunları kabul etmektir biraz. daha önce saçlarım biraz beyazlamaya başlarken " ben bunu şimdi kendime nasıl anlatayım" demiştim. anlatmaktan ziyade yaşamam gerektiğine geç olmasa da inandım tabii. toza sor kitabı çok etkileyici ve güzeldir. romanın karakteri arturo bandini çok özel bir karakterdir. seveceğine inanıyorum. sesli kitabi bende deneyeceğim ;)

Kırrıkoyanıtladı

öncelikle teşekkür ederim çok incesin. balık boğulması, boyalı kuş, toza sor, uçurtma avcısı, bin muhteşem güneş, kelebek. bu kitaplardan oldukça etkilenmiş ve sevmiştim. şimdiler de ne yazık kı eskisi kadar kitap okuma lüksüne sahip değilim. gözlerim fazla yoruluyor ve güçlük çekiyorum. yaşlanmak ne güzel halbuki. kitap çıkarma fikri bazı dönemlerde bir an düşünülmüş olsa da, sonrasında yok canım o kadar da değil düşüncesi daha ağır bastığı için hemen o fikri aklımdan çıkardım ki haddim değil bence:)

Kırrıkoyanıtladı

anlamak ve anlaşılmak ne güzel. keşke; dünyanın bütün aavaşları sadece bunun üzerine olsaydı. hikayenin sonunda uçurtma ile yer değiştirebiliriz. rengini sen seçebilirsin :) iyi ve güzel hissettiren kalbinize sarılıyorum.

Kırrıkoyanıtladı

kafamı dinledim, haberler kötü.

Kırrıkoyanıtladı

biz hala çocuk, biz hala balık. çaya patibör batırıp yiyelim. sabah uyanıp mesajlar arasında sarılmaya denk geldim. ne güzelsiniz. çok güzelsiniz.