Anonim · 5 ay

Yazdıklarını okudukça kalbinin güzelliğini ben görebilmiş oldum (eğer psikopat olup da bu kadar iyi gizleyebiliyorsan başka ama o da bir yetenek tabii :)). Bu arada ben de soracaktım Kırrıko'nun hikayesini, bak artık sorularıma daha ben sormadan cevap vermeye başladın. Hikayelerimiz bu noktada farklılaşıyorlar mesela. Ben karşımdaki insanların üzüldüğünü görmekten her zaman nefret ettim, hatta çoğu zaman onları mutlu etmek için kendim acı çektim. Daha küçücük çocukken bile içimde bir "ben sizin için kendimi feda ederim" düşüncesi vardı (sanırım bir tür kurtarıcı kompleksi - Türkçede kurtarıcı deyince matah bir şeymiş gibi oluyor, İngilizce martyr diyorlar şehit anlamında, o daha doğru). İlkokulda bir arkadaş hiç oyuncak bebeği olmadığını söylemişti de ben tüm oyuncak bebeklerimi toplayıp ona götürmüştüm (annemden yediğim azardan hiç bahsetmiyorum bile, hala anlatır hala sinirlenir bana). Bisikletimin güzel olduğunu söyleyen çocukların da binmesine izin verirdim - okuduğum bir yazında buna benzer bir durumdan bahsediyorsun, anlamışsındır hangini olduğunu. Ben onu okuduğumda "ben olsam verirdim bisikleti, o tadını çıkaramazken ben nasıl tadını çıkarabilirim ki?" dedim hatta. Çocukken iyi arkadaş olabilirmişiz bak. Hatta belli travmaları da daha oluşmadan ortadan kaldırabilirmişiz :) Ne yazık ki durum böyle olunca bundan faydalanacak insanlar hemen beni buluyorlar. "Hayır" diyebilmeyi daha yeni öğreniyorum ben. Annem ile bu konuları konuştuğumda "Biz sana hiç bu dünyada kötü niyetli insanlar var demedik, o yüzden böyle oldu" dedi mesela (iyi mi yapmışlar kötü mü yapmışlar ben de bilemiyorum, sen ne düşünüyorsun?). Böyle bir insan için bir tavsiyen varsa lütfen çekinme

Kırrıko · yanıtladı · 5 ay

annenin verdiği tepki ve yaklaşımı o kadar naif ve o kadar güzel ki. kalbinin güzelliği dediğin şey burada. annenin yüzünde yaşıyor. öyle gördüm, öyle hissettim. nasıl bir tavsiye de bulunabilirim ki bu cümleden sonra. ben kalbime uzun yıllar yük oldum. bir süre sonra, ben bu dünyaya söyleyemediklerimi bırakıp gitmek istemiyorum dedim. kırmaktan ne kadar korksam da, bu korkunun içinde yaşıyor olduğum gerçeğini degiştiremiyorum. kendi içimde sürekli üzülüyor olmam, sürekliliği devam eden isimlendiremediğim o kırgınlık benimle yaşadığı gibi, yüzümde gerçek bir dekor gibi duruyor. hikayeyi anladım, tanıdım, bildim. :)