Anonim+++
Güveni karşı tarafın sağlaması gerekir zaten dediğiniz gibi, sağlıklı ilişkide böyledir. Fakat güven meselesi benim için biraz obsesif sağlıksız bir hâle geldi; sürekli bir teminat aradığımın, dolayısıyla normalden fazla kriter belirlediğimin farkındayım. Bu yüzden aradığım özellikleri birinde bulduğumda çok nadir, numunelik bir şey bulmuşum gibi hissediyorum. Beklentilerim daha normal olsaydı söylediklerinize daha fazla katılabilirdim. Ama bir yandan da bu kadar paranoyak hâle gelmemizin yalnızca bizimle ilgili olduğunu düşünmüyorum. Allah aşkına, Twitter'a girip yarım saat boyunca akıl sağlığını kaybetmeden çıkabilen kaç kişi var? Erkeklerin fıtraten hep daha fazlasını istediği, eşini bir noktadan sonra beğenmeyeceği, ikinci eşin doğal bir arayış olduğu gibi söylemlerle karşılaşıyorsunuz. Bütün bunlara da evlilikle, yaş aldıkça, hormonal değişimler ve doğum gibi süreçlerden geçtikçe kadının fiziksel olarak değişeceği, dolayısıyla zamanla daha az arzulanan ve beğenilen biri hâline geleceği gerçeği de eşlik ediyor. Şimdi ben, sürekli bu kadar görsel uyaranın içinde yaşayan, bu zihniyeti benimseyen ve üstelik bütün bunları erkek fıtratı diye normalleştiren insanlar arasından birini seçip ona güvenmek, onunla bir hayat kurmak zorundayım. Bunun benim açımdan ne kadar ciddi bir mesele olduğunu anlatabiliyor muyum bilmiyorum. Benim için mesele yalnızca birinin sadakat sözü vermesi değil; bu cümle de iğrenç. ötekini de arzuluyor ama sana sadık kalmaya çalışıyor?? sense hayatın boyunca hep onu istedin? çok anlamsız ya. madem ki eğilim bu, mümkün olduğunca kendi mağarasında yaşayan biri arıyorum. Mağarayı yalnızca sosyal medyadaki anlamıyla söylemiyorum; gerçek bir mağara:D bakışıyla, arzularıyla ve kendine koyduğu sınırlarla da bu kültürden uzak olmasını kastediyorum. Tercihen kadınların yoğun olmadığı ortamlarda çalışan, mümkünse sosyal medyayla da çok işi olmayan biri. Ütopik konuştuğumun farkındayım. gerçekliğine inancım benim de azaldı. Beklentim karşı cinsle minimal etkileşim olunca da karşıma çıkan insanlar gerçekten çok nadir, numunelik örnekler oluyor. eskiden bu tür söylemleri, toplumdaki ne istediğini bilmeyen, dengesiz ya da yüzeysel erkek profillerine ait sanıyordum. Fakat aklıselim sahibi olduğunu düşündüğümüz, fikirlerine itibar edilen onlarca, yüzlerce hocanın da benzer açıklamalar yaptığını; hatta bazı biyologların bu söylemleri bilimsel bir zemine oturtmaya çalıştığını görünce meseleye bakışım değişti. İnsan bir noktadan sonra ister istemez şunu düşünüyor:Benim kurmaya çalıştığım hayatın temelindeki muhabbet anlayışı, başkalarının gözünde neden bu kadar değersiz bir mesele?niye uçkuru üzerinden hayata bakıyor bunlar. Ve bazen öyle bir noktaya geliyorum ki,bu zihniyetle yetişmiş,sürekli görsel uyaranlara maruz kalan ve bunu fıtratın kaçınılmaz bir parçası olarak gören biriyle hayat kurmaktansa evlenmemek, maddeleşmediğin daha onurlu bir hayat gibi hissettiriyor.gerçekten evlilik fikrinden uzaklaşıyorum gün geçtikçe