AnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousUfak bir gözlem
Birinin beni yanlış anlayacağından çekiniyorsam, bu kaygının sebebi zaten içten içe onun 'yanlış kişi' olduğunu hissetmemdir. Çünkü gerçekten 'doğru kişi' olduğuna bir sezgi beslediğim birinin yanında böyle bir çekince yaşamam, o zaten doğru anlamış oluyor, niyetim tam da onun anladığı o senaryoda.
AnonymousAnonymousE zaten böyle bir denk gelme biricik ve ruhsal. Allah da nasip etmiş sonuçta. Ulvilik desen o da var diyelim :) İçgüdülerimin yönlendirdiği ve bilinçaltımın aradığı kişi senmişsin, eksik yanımmışsın demek bana oldukça duygusal geliyor esasen
çok katılıyor olmakla birlikte bir psikolog yılgınlığı bazen diyorum ki her şeyi çok mu analiz ediyoruz, niye buradayım bilmiyorum manyak ettin beni hiçbir gerçekçe alıkoyamıyor içimde durdurağı olmayan bir şeyi ve tuttu getirdi beni desem de olurdu yani
AnonymousAnaliz analiz nereye kadar pratik lazım diyoruz o zaman :)
hayırlısı, mevlamdan belamızı istemiş de olmayalım
AnonymousAnonymousAnonymoussiz fark eder miydiniz ya da favlayan hesaplara bakar mıydınız
yok benim dikkat eşiğim çok düşük zaten, iki günde bir favlayan bir hesap değilse bu kim demem, bu kim dediysem de fikri çehresi çevresi vs belirsiz diye olabilir tepkisizlik, özellikle beğenmedim gibi değil de.
AnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousAnonymousBirini mesajla, mülakat gibi adım adım tanımaya çalışmak, "uyumlanmaya gayret etmek", zihinsel tartımlarla uğraşmak insanı yoruyor. Biriyle karşılıklı oturup CV inceliyormuşsun gibi bir mekaniklik var bu işte. Zzihin çok haklı olarak şunu arzuluyor: “Keşke öyle bir an olsa ki, hiç bu rasyonel analizlerle, uyum çabalarıyla, savunma mekanizmalarıyla uğraşmasam. Bir büyü olsun, iradem elimden gitsin, o coşku beni sürüklesin ve ben sadece teslim olayım."Çarpılmak", insanı karar verme sorumluluğundan kurtarır.
irade ne büyük bir yük bir yandan Allah şükürsüzlük saymasın da
