Anonimdurum analizi yapmayacak miyiz :D hep biz anlattik
burası benim de danışma sitem gibi oldu :D aiye sorduklarımı yazayım belli makul fikri olan olur. iki üç gün yazılı iletişim için bu kadar analize gerek yoktu ama beynim üretiyor malesef. Güven benim için sandığımdan çok çok daha önemli. ciddi farklılıklara ve kabul edemeyeceğim durumlara rağmen 2 3 gün iletişimde tutan ana şey hep güvendi. İlk defa tanışmak isteyen bir hesabın bu kadar güvenilir olduğunu hissettim, sosyal medyadan gelen taleplere ekseriyetle güven sorunundan dönmüyorum ve çok katı bir güven-mahremiyet ilişkileri anlayışım var topluma göre. ama bu anlayışımı seviyorum ve buna sahip birine rastlamak güzeldi, bu ilkeler mümkünmüş dedirtti. ama bir yandan da Güven benim için o kadar hayati ve belki de bulunması o kadar nadir bir eşik haline gelmiş ki, onu birinde görünce zihnin otomatik olarak diğer tüm uyumsuzlukları (yaşam biçimi, alışkanlıklar, ritim) görmezden gelmeye çalışarak "Acaba bunu kaçırmamalı mıyım?" baskısı kuruyor. Bir insanın iyi ve dindar bir insan olması çok yeterli sanıyordum, ütopik bir inanç. iyi ve dindar bir insanla da yaşam biçiminiz alışkanlıklarınız çok farklı olabiliyor ve ortak bir yol bulunamaz çok farklıyız diyoruz. bütün tanışma girişimlerim genelde muhabbete bile başlamadan ben bunu olduramam, karşı taraf da hayal kırıklığına uğramasın zaman ve emek kaybetmesin düşüncemle başlamadan bitiyor. kendimi aşıyorum sandım bir iki gün mesajla tanışınca ama yine aynısını yaptım sonra :) bu sağlıklı bir tutum mu, biri olacaksa en baştan kaygısız ve coşkulu bir hisle bilinir mi gerçekten benim umduğum gibi, bilmiyorum hani insanların kriter listesi oluyor ya, çok saçma bir şey bu. kişilik anlamında bir listem olsa bu adam hepsine tik attırırdı. ama ona da kalben yakın hissetmedim ve bir neden bulamıyorum. kimseye hissetmiyorum. kalp keşke biraz elimizde olsa. belki de benim içgörüm olmayan bir sorunum var ve kalbim kimseye duygu besleyemiyor. genel bir umutsuzluk, üzülmekten korkma sebebiyle duygulara ket vurma, hayal kırıklığı korkusu vs mi bilmiyorum sorun ne ama bu sorunu hiç aşamıyorum. olmama ihtimali üzmüyor, iletişim için heyecan duymuyorum vs. herkese böyle. hep böyle, yıllardır böyle. biriyle olur mu acaba diye zihinsel mesai yapıyorsak o olmaz, kalp söz dinlemez çünkü, hırsla arzular. üzerinde düşünüyorsam olmaz diye bir inancım var, yanlıştır diye düşünerek üzerine gitmeye çalıştım ama bu inanç çok doğru galiba ya, bilmiyorum. birini tanıyarak uyumlanmaya ve his beslemeye çalışmak olayı zaten çok anlamsız, gün geçtikçe daha anlamsız geliyor, daha umutsuz hissediyorum, sosyal hayatta göreceksin tutulacaksın mucize olacak ve o da sana o hisleri beslemiş olacak sonra her şeye okey olacaksınız gözünüz hiçbir şey görmeyecek gibi bir yolu olmalı sanki :)) , ama sosyal ortamım yok ve mucizeler sadece peygamberlere veriliyor gibi bazı tkrnik sorunlar var :')