Anonimilahiyatci oglanla psikolog kızın tanısma hikayesi adlı bir kitap cıkarma hayali
olası diyaloglar için ufak katkı: İlk buluşmada Kız: Nasılsın? Oğlan: Elhamdülillah. Kız: Duygu soruyorum. Oğlan: Elhamdülillah hissediyorum. Kız: (çayını yudumlarken) "Neden sustun? Duygusal bir blokaj mı yaşıyorsun şu an? Paylaşmak ister misin?" Oğlan: "Yok hayır, içimden 'Sübhanallah' çekiyordum, bitmesine az kaldı." Kız:“Bağlanma stilin ne senin bu arada?” Oğlan: “Ehl-i sünnet.” Kız: Çocukluğundan beri tekrar eden bir örüntü görüyor musun peki? Oğlan: Evet. Kız: Nedir? Oğlan: Her ramazanda oruç tutuyorum. Kız: "İçindeki yaralı çocukla hiç yüzleştin mi? O ne istiyor?" Oğlan: "İçimdeki çocuk şu an hafızlık yapıyor, ezberi var, bölmek istemiyorum." Kız: "Kötü bir olay yaşadığında başa çıkma stratejin (coping mechanism) nedir?" Oğlan: "Estağfurullah demek." Kız: "Psikolojik ve somut bir eylem planı olarak soruyorum." Oğlan: "Tespihi elime alıp Estağfurullah çekmek." Kız: "Sürekli 'inşallah' demeniz bir belirsizlik toleransı göstergesi mi diye düşündürdü." Oğlan: "Yok, tedbir benden, sonuç Allah'tan." Kız: Bir savunma mekanizması kullanıyorsun. Oğlan: Sen de kullanıyorsun. Kız: Ben profesyonelim ama. Kız: "Peki süperegon ne söylüyor sana?" Oğlan: "Cemaatte kokmasın soğan yemememi söylüyor." Kız: "Sürekli bir dışsal onay (validation) arayışı içindesin farkında mısın?" Oğlan: "Rıza-yı İlahi'yi arıyorum. Haşa, ona da 'dışsal onay' deme istersen. Kız: "Neden sürekli susuyorsun? Bana pasif agresif bir tepki mi veriyorsun şu an?" Oğlan: "Hayır, fuzuli kelamdan (gereksiz konuşmaktan) kaçınıyorum. Sevabı yok." Kız: "İlk izlenim olarak beni nasıl buldunuz?" Oğlan: "Biraz tehlikeli." Kız: "Neden?" Oğlan: "Ben bir cümle kuruyorum, siz üç çıkarım yapıyorsunuz. Kız: "Tanıştığıma memnun oldum. Rasyonel ve bilişsel düzeyde enteresan bir sohbetti." Oğlan: "Ben de müşerref oldum. Allah selamet versin, dualarda buluşalım."