AnonimEninde sonunda yazacağımı biliyorum ama zihnimde bu paylaşma ve mahremiyet meselesini oturtmaya ihtiyacım var. Mahremiyet, tam olarak dediğiniz gibi, şahsi ve kamusal arasındaki sınır benim için. Zihin dünyam da en mahrem olan değil midir? Yüz yüze anlatacağımız noktada bir şeyler sanki daha kontrol edilebilir ve sınırları çizilebilirken (ve belki kaydı tutulmazken) kalıcı bıraktığımız izlerde bu kontrolü ve dolayısıyla sınır çizme yetimizi kaybediyoruz gibi hissediyorum. İki husus var. İlk olarak, okura sürekli olarak ben onu demedim ki demek istiyorum. Okura güvenmiyorum ve ek izahat yapma (sınırı çizme) imkanı istiyorum. İkinci olarak, ben ortaya saçmak istediğimden fazlasını ortaya saçmış olacağım. Yazdıklarımız aslında söylediklerimizden fazlasını ortaya saçıyor. Satır araları zihnimizden pek çok şey barındırıyor. Yine sınır çizme yetim kaybolmuş oluyor.
haklısınız, hiçbir okur bir metni yalnızca yazarın kastıyla okumaz, kendi yaraları, algı filtreleri ve kavram dünyasıyla okur. Ama metnin sınırları ile sizin şahsi sınırlarınız aynı şey değil bence. Okur bir şeyi yanlış anladığında, aslında sizi değil, metnin kendi zihninde uyandırdığı yansımayı yanlış anlıyor sonuçta. Metin kamuya açıldığı andan itibaren artık yazarın mülkü olmaktan çıkıyor kamusal bir nesneye dönüşüyor. her satırın peşine düşüp bir dipnotla savunma yapma arzusu kontrol edilemeyecek bir alanı kontrol etme çabası yani. Sınırı korumanın yolu ek izahat yapmak değil de metnin sınırın öte tarafında bağımsız bir hayatı olduğunu ve okurun yanılgısının sizin mahremiyetinize doğrudan nüfuz edemeyeceğini fark etmek olabilir. Peki tam anlamıyla anlaşılamayacaksam neden yazıyorum diye haklı bir sorunuz olabilir :) Hiçbir okur sizi bütünüyle anlayamaz tabiki, ama bazı okurlar metnin öyle bir cümlesine, öyle bir tonuna denk gelir ki aranızda zamandan ve mekândan bağımsız sahici bir bağ kurulur. Yüz kişinin metni kendi algısıyla çarpıtmasına rağmen bir kişinin sizin derdinizle aynı frekansta nefes alıp o satırda durakladığı gerçeği için yazmaya değer.