Anonim30 yaşındayım ve şu sıralar yönetmeliğim bir süreç içerisindeyim.Yaşamın en güzel yaşları gençlik neşesi güzellik heyecanlar bunlar geçip gidecek kaygısı ele geçirdi sanki zihnimi insanların geç kalmış hissettirmesi toplum baskısı va bunlara gerek yok bu his kendiliğinden oluşuyor içimde. Kaygılar artıyor güzelliğim tercih edilirliğim mi azalacak acaba çocuk için biyolojik saatim geçecek gibi kaygılar arkadaşlar evlendikçe gelen yanlızlaşma birilerinin söylenmesi görüşsen de görüşmesen de o süreçte yaşanan manevi yorgunluk bu hususlarda hassaslaşmak zihniminde gönlümünde mutmain olduğu biriyle karşılamayacağım düşüncesi kendimi bu kısır döngüye hapsetmemeye akışta kalmaya çabalasamda istemsiz gündemim bu oluyor. Biri söylendiğinde içime sinmedi beğenemedim görüşemeyeceğim dediğim de ki kimseyi beğenmiyorsun çıkışı görüşsem sonrasında onun ailesi de o kadar iyiydi di niye beğenmedin ki suçlaması artık biriyle görüşeyim deneyeyim isteğini de yavaş yavaş yok ediyor . Sosyal ortamlarda da denk gelemeyince .. bu süreci nasıl yönetebilirim kaygılı ve mutsuz olmak istemiyorum geçen günlerime bakıp kendimi de mutsuz etmişim dememek adına gündemimde kalmak istiyorum ama çok kolay geri bu girdaba çekiliyorum
Feyza Betül ·
öncelikle içtenlikle hislerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim, Allah ferahlık versin, çok zor biliyorum, bayağı biliyorum, her cümlenin ağırlığını çok derinde bir yerde hissederek okudum, evet bu his diyerek okudum, ama benim bu konuya bir cevabım yok. danışan olarak gelseniz size yardımcı olabilecek başka birine yönlendirirdim. bu benim aşabildiğim bir problem değil, bu sisin dışına çıkıp size aydınlık bir dünya gösterebilecek güçte değilim, o sis beni de yuttu bitirdi hiçbir şey göremiyorum