Anonim+++
Diğer soruya gelirsek: Terapistler kendi dünya görüşlerini ve inançlarını danışana yansıtır mı? Bu çok haklı ve önemli bir soru. Bu bir miktar kaçınılmaz olarak olur, çünkü hepimiz kendi algılarımızla hayatımıza bakıyoruz dediğiniz gibi. fakat imkan dahilinde olduğu kadar terapist olarak kendimizi paranteze almaya çalışırız. İyi bir terapinin temelinde zaten danışanın kendi anlam dünyasına alan açmak vardır. Terapist, “Benim için anlamlı olan budur, senin için de bu olmalı” demek yerine; kişinin kendisini neyin ayakta tuttuğunu, hayatına neyin anlam kattığını ve zor zamanlarda nelere tutunduğunu anlamaya çalışır. Kabul ve Kararlılık Terapisi gibi yaklaşımlar, kişinin soyut değerlere tutunmasını hedefler; çünkü hayatta bağlandığımız somut dayanaklar kaybolup gidebilirken, soyut kavramlar varlığını korur. Ancak bana göre bu yaklaşımın da eksik kaldığı bir yer var: Sadece soyut bir kavrama tutunmak her insan için yaşamı sürdürmeye yetmeyebilir; insan sırf soyut bir fikir uğruna yaşamayı anlamlı ya da buna değer bulamayabilir. bu noktada, insanın Allah ile olan bağını merkeze alması; orada asla sarsılmayan, bozulmayan, sabit ve daima var olan bir anlam ve gaye zeminini gerçek bir varlık üzerinden kurması devreye girmeli bence ki değerin özünde de sevgi vardır ve sevdiğiniz kadar değere tutunabilirsiniz. soyut bir kavramı sevmek yerine bir varlığı sevmek bu süreci daha gerçekçi kılıyor. Bu sebeple hayatı dinin sunduğu bu çerçeveyle yeniden anlamlandırmanın, depresyonun getirdiği anlamsızlık krizinde ve varoluşsal boşlukta çok daha köklü ve hakiki bir çözüm sunduğuna inanıyorum. Beni hayatta tutan, kendi dünyamda kurduğum ve dayandığım asıl anlam da tam olarak bu. Buna karşılık, bu benim anlam dünyam. bir terapist olarak kendi inancım ve hayatı tuttuğum bu zemin ne kadar güçlü olursa olsun, danışandan doğrudan manevi ya da dinî temelli bir müdahale ve rehberlik talebi gelmediği sürece bunu seansa taşımam, danışana yansıtmam. Çünkü temel terapi ilkeleri gereği benim görevim, kendi inanç dünyamı aktarmak değil; danışanın kendi anlam yolculuğunda ona güvenli bir yol arkadaşı olmak. Yalnızca danışan açıkça bu eksende, benimle ortak benimsendiği anlam dünyası üzerinden bir rehberlik ve destek talep ederse ona bu şekilde eşlik edebilirim.