Bahsettiğiniz hususlarla alakalı birkaç yorum yapmak isterim. Yakın dönemde görüştüğüm (nihayetinde olmayacağına kanaat getirdiğimiz) bir hanımefendi de (sizin gibi) benim vaktimi almaya ve beni hayal kırıklığına uğratma tedirginliğinden bahsetti. Kendisinden olabildiğince nazik ve açık bir şekilde benim irademi bana bırakmasını rica ettim :) Bir görüşmeye başlayan herkes bu görüşmenin nihayete varmayabileceğini bilecektir. Gereksiz ümit verecek hareketlerde bulunulmadığı sürece haksızlık söz konusu olmaz olarak bakıyorum. Ya olmazsa tedirginliği olacak olan işi de bozar. Yine aynı bağlamda karşımdaki kişinin aslında kendi kaçma dürtüsünü "karşı tarafı düşünüyorum" kılıfına soktuğunu düşündüğümü söylediğimde bir süre düşünüp hak vermişti. Sizi tanımıyorum ama böyle bir ihtimal olabilir mi? Kaçma dürtüsü ilişkiyi istememekten ziyade ortaya çıkabilecek bir olumsuzluğun (karşı tarafın sizin hakkınızda olumsuz düşünmesi, süreç içinde aslında sizin hayal kırıklığına uğramanız, duygularınıza vurduğunuz keti bırakarak test etmekten korkmanız, belki mahrem gördüğünüz hususları paylaşma zorunluluğu vs vs) sonucu olabilir. Bahsettiğiniz heyecan ve hırsla arzulama gerçekten olabilen bir şey ve bunun sebebi her zaman zihnin algılabilmesi mümkün değil. Belki uzun bir terapi süreci sonucunda anlaşılabilir :) Bununla birlikte, bence bu heyecan ve arzu her ne kadar riskli olsa da (gözü kör edebilir) aynı zamanda ihtiyaç duyulan bir şey. Çünkü kalp (veya bilinçaltı) zihnimizin farkında olduğundan daha derin istek ve ihtiyaçları görüp arzuluyor ve sıkı sıkıya sarılıyor (bence). Mesela, güvene olan yaklaşımınız bana biraz riskli gözüktü. Bundan vazgeçin demiyorum ama her ne kadar güven sağlıklı bir için önemli bir zemin olsa da o ilişkinin inşası için hiç yeterli değil. Önşarta fazlaca takılıp diğer şartları gözardı etmemek lazım. Güveni zaten sağlamalı karşı taraf. Bu büyük bir maharet değil. (Herhangi bir psikoloji eğitimim vs yok. Tamamen kendime ve çevreme dair gözlemlerimden yola çıkarak yaptığım yorumlar. İhtiyatla yaklaşılsın.)

Feyza Betül · yanıtladı · 4 hf

Paylaşım için teşekkür ederim. kaçınma refleksimin tamamen benden bağımsız olduğunu iddia edemem. Zihnimde bir şeyin olumsuz sonuçlanma ihtimali yüzde ellinin üzerindeyse - karşımdakinden tamamen bağımsız olarak- görüşüp ardından olumsuz sonuçlandırınca "Ben neden olduramıyorum yine? hiçbir zaman olduramayacağım" gibi yıpratıcı ve karamsar sorgulamalara girmek istemiyorum. henüz tanımadığım birine zihnimin baştan yüzde elliden fazla ihtimal vermesi de pek kolay olmuyor gerçe :') bu beni saçma bir döngüye sokuyor olabilir, belki de sokmuyordur, tanımadan da plus 50 ihtimal olabiliyordur. Bu sorunun cevabını bilmiyorum. bahsettiğiniz olası kendimizle alakalı nedenlerden olumsuz değerlendirilme kaygısı olmadığına bayağı eminim. birinin benim hakkımdaki kanaatine gerçekten önem versem ondan kaçmam ciddi düşünürüm zaten :') tam olarak aradığım öyle bir kaygı. birinin benim hakkımda ne düşündüğünü önemsemek, heyecanlanmak, overthinklemek falan isterdim ama böyle şeyleri deneyimlemek artık uzak geliyor. Ya yaşım geçti ya depresif bir çökkünduygudurumdayım, bilmiyorum. fakat bahsettiğiniz gibi "seni hayal kırıklığına uğratmak istemem" dediysem - ki çok nadir demişimdir, sadece çok iyi bir insansa ve olmayacağını düşündüren durumlar varsa- sahiden bir kaçış kılıfı değil. Çünkü kaçmak istiyorsam bunu kılıfa sokmam, direkt "düşünmüyorum" der ve alanı kapatırım. Bunu açıkça söylememin sebebi "gerçekten" karşımdakinin de sürecine emeğine zamanına önem vermem. Zihnimde pürüzler ve sürecin olumsuz sonuçlanabileceğine dair güçlü bir öngörü varken, bunu baştan paylaşmazsam karşı tarafı boş yere umutlandırırım ya da en azından vaktini alır veya uğraştırıırm gibi geliyor. "Umutlandıracak bir şey yapmadıkça sorun yok" demişsiniz ama benim nezdimde biriyle tanışmayı kabul etmek bile başlı başına bir umut alanı açmak demek. Çünkü burada bahsettiğim şey sıradan bir sohbet değil, doğrudan bir evlilik görüşmesi. Tanışmayı kabul ediyorsam, bu durum kafamda en azından "Temel şartlar uyuyor, yüzde elli bu iş olabilir" anlamına gelir. bu yüzden, zihnimde net bir soru işareti veya potansiyel bir engel varken bunu en baştan açıkça koymak istiyorum: "Bak, benim takıldığım böyle bir mesele var ve bu sürecin olumsuz bitme ihtimali az değil. Bunu bilerek tanışmaya okeysen tanışalım." Benim derdim tam olarak bu şeffaflığı sağlamaktı, nitekim karşımdakilere neyi neden dediğimi hep yeterince açıkladığımı düşünüyorum, imalı konuşmam böyle konularda.