AnonimSarkacın merkezine yakın duran kişinin aslında "daha az sevip daha az kederlendiği" iddiası, duygunun gerçek yoğunluğunun ancak kontrolsüz bir savrulma ve otonomik teslimiyetle ölçülebileceği varsayımına dayanır; bu görüş yaşantısal derinlik açısından son derece haklıdır çünkü kişi o büyük boşluğa atlamayıp bilişsel frenlerini sıkı tuttuğunda, sevginin sınırları eriten coşkusundan ve acının o yakıcı kaosundan gerçekten de mahrum kalarak, o uç noktadaki fizyolojik hissi senin kadar yaşayamaz. Ancak aynı iddia, görünürdeki bu stabilitenin altındaki içsel savaşı ve yapılandırılmış savunma mekanizmalarını yok saydığı için haksız olabilir; zira merkezden ayrılmamak duygunun sığlığından ziyade, kişinin sahip olduğu katı şemalar yüzünden o duygunun yıkıcılığından ölümüne korkmasına, yani aslında içeride devasa bir acı veya sevgi varken parçalanmamak adına tüm zihinsel enerjisini o duyguyu dışarı taşırmamak için dondurmasına işaret ediyor olabilir.
Feyza Betül ·
çok haklısınız, çok teşekkür ederim yorumunuz için, bunu düşüneceğim.