AnonimBütün hassasiyetlerinizi anlamakla birlikte beklentilerinizin belirli noktalarda muhtemel çelişkiler içerdiğini düşünüyorum. Geçmiş ilişkilere bakışınızı anlıyorum. Karşı tarafın kapatamadığı bir defterin yükünü üstlenmek istemiyorsunuz. Kanaatimde bu gerçekten haklı bir kaygıdan doğan bir beklenti zira çevremde çok fazla kişinin bir sonraki adımı aslında geçmişte kapatamadığı deftere verdiği sağlıksız reaksiyon oluyor. Elbette ki istisnalar saklı. Bununla birlikte "sığınacak bir liman" olabilecek birisini arıyorsunuz. Karşınızda bu olgunluğa doğuştan meyilli birisi olsa dahi doğrudan beklediğiniz olgunluğa erişmiş olma ihtimali nedir? Özellikle de sizin "şifacı" tecrübenizi ve toplumumuzdaki erkeklerin (ve kadınların) duygusal gelişim (ya da gelişmeyiş) durumunu göz önünde bulundurduğumuzda karşı taraftan haksız (ya da az gerçekçi) bir yüksek beklenti söz konusu değil mi? Nesilden nesile geçen toplumsal alışkanlıkların yerine getirilmesi ile memnun olacak birisi olmadığınızı görüyorum (ki bu pek çok kadın ve erkek için geçerli). Ama bu durumda sanki kişi karşı tarafın zamanla daha iyi bir noktaya gelebileceğini ya da halihazırda "bir şekilde" istenen iyi noktaya gelmiş olduğunu kabul etmek durumunda gibi geliyor. Bunlar aslında yalnızca size değil kendime de sorduğum sorular. Sizden farklı bir yerden geliyor olsam da size benzer beklentiler içerisinde hissediyorum kendimi. Bulunduğu bütün sosyal ilişkilerde "şifacı" rolünü üstlenmek zorunda kalan birisi olarak (1) bu rolü özel bir değer verdiğim birisi için üstlenmek ve (2) onunlayken zaman zaman bu rolü bırakabilmeyi istiyor/bekliyorum. Bir başka deyişle, karşısındaki insana sırtını yaslarken aynı zamanda onun yanında olabilmeyi isteyen/başarabilen bir kişiye dair bir beklenti. Ancak maalesef gördüğüm yaslanmak ve şifalanmak yerine "yıkılmanın" (bilinçli veya bilinçsiz) tercih edilmesi ve "sen halledersin" tavırları. Karşımdaki insanın geçmişine dair size nispetle daha esnek bir noktadayım. Buna rağmen insanların bu kadar "kolaycı" olmasına şahitlik etmek gerçekten yorucu. Elbette ki nihayetinde "1" doğru kişi diğer bütün yanlışları götürecektir. O noktada da kendimizce çizdiğimiz çerçeveler ve koyduğumuz sınırlar bulanıklaşacak ve belki de anlamsızlaşacaktır. Ancak bir yandan da o "1" kişiyi kaçırmama sebep olacak önşartları zihnimden atabilmeye çalışıyorum sanırım.
anlıyorum sizi, aynı cümleleri ister istemez herkes kendi gerçekliğinden kuruyor ve okuyor o yüzden herkes kendi verdiği anlamla cümlesinde haklı. benim liman konseptim çok temel düzeyde sevgi, güven gibi ihtiyaçların karşılanması ve en azından 'bir tık' alıcı rolünün fazla olması gibi bir yerde, en azından evet buraya aitim hissi gelene kadar, sizin üstlendiğiniz tecrübede ise bir yıkılmayı üstlenme snaırım. geçmiş tecrübenizden benim beklentimi de büyük varsayıyor olabilirsiniz haliyle cümle çelişkili duruyor. zaten yaşının ve tecrübesinin gerektirdiği olgunluk, benimki ne kadarsa o kadar, yeterli. yani bunun sorun olduğu durumlar olabilse de bir tarafın fazla yetişkin olduğu durum da sorundur, ya o karşıdakini çocuksu görebilir ya da çocuksu olan kendini yetersiz hissedebilir. ya da diğer örnek sizin hayatınızda öncesi ve sonraki arasında görülebilen bir farklılık var ve haliyle sizin baktığınız yerden sonrakini tercihe şayan bulmak anlaşılır, ama bu benim durduğum yerden görülebilecek anlaşılabilecek bir şey değil, fark dediğinizde kastettiğinizi gerçekten anlayabilmem mümkün bile değil. Yani bence cümleyi ben kurduğumda çelişkili durmuyor ama sizin verdiğiniz anlamlara siz okuduğunuzda bir tutarsızlık hissettirmiştir