Anonim · 2 ay

Net bir hayır sanırım defterin kapanması için benim adıma daha iyi olabilirdi. Karşı tarafın defteri kapatmamış olma ihtimali beni daha çok zorladı. Karşı tarafa rahatsızlık vermeden daha fazla ne yapabilirim ve bunları yapmalı mıyım soruları ile başbaşa kalmış oldum. Tabii net bir hayırın nasıl ortaya koyulduğu da önemlidir. Bununla birlikte, belirsizliği kabullenmen ve elinden geleni yapmamak da önemli bir tecrübe oldu benim için. Karşı tarafı ikna etmeye hazırdım ama o bana ikna etmem için açıkça bir fırsat vermedi ve ben bunu kabullendim. Şansımı zorlamadım. Defteri kapatmamak istiyorsa buna, açıkça hayır demenin yükünü üstlenmek istemiyorsa buna izin vermiş oldum. Benim ne hissedeceğimi bilmesi gerekir miydi? Buna evet demek istiyorum. Ama sanırım mevcut şartlarda hayır olma ihtimalini de göz ardı edemiyorum. Arkadaşım (erkek) ile konuşmamda onun bu duruma verdiği reaksiyon ile benim hislerimin ne kadar farklı olduğunu gördüm. Ben ne kadar olayı siyah-beyaz yorumlamak istediysem o bunun gri olduğunu ve bunun olağandışı olmadığını ifade etti. Şu an konuşmak istemedi ama daha sonra konuşmak isteyebilir ve bunda bir gariplik yoktu ona göre. Bunu içten şekilde hak veremiyor olsam da şöyle bir soru ortaya çıkıyor. Yazdığım kişi nelerle karşılaşıyor? Benim için özel olan attığım adım onun mesaj kutusunda hangi mesajlarla birlikte görüldü ve okundu? Ne hissettirdi ve düşündürdü? Tabii ilk başta cevap verip çok kısa sürede bunu kesmesi beni ek olarak zorluyor. Çünkü bir ihtimal vardı ve ben bunu kaybettim hissiyatı veriyor. Neden cevap verdi? Neden vazgeçti? Bu sorulara cevap hak etmiş miydim? Yoksa yokluktan gelen bir mesaj, gri bir alanda bırakılmayı meşrulaştırır mı? Benim ne derece önem verdiğimi anlamadığını düşünüyorum/umuyorum. Yine de nispeten geç cevap vermesi vs üzerinden sönümlendirmeye çalıştığını da söylemek mümkün. Ama konuşma içeriğinin (onun da soru sorması, detaylı cevaplar, ek bilgiler vs) böyle hissettirmediğini söyleyebilirim kendimi müdafaa adına. Öfke bence “haksızlık” hissiyatı ile ortaya çıkıyor. Burada haksızlık yapıldı mı orada da gri alanda kalıyorum. Belki de defteri kapatmamak için konduramadım. Bahsettiğiniz teknik gerçekten ilginç geldi. Kimi zaman yürüyüşlerimde içimi huzursuz eden durumları zihnimde yaşadığımı fark ediyorum. Karşı tarafın muhtemel tepkilerine vereceğim tepkiler kelime kelime zihnimden dökülüyor. Bu gerçekten rahatlatıyor da çünkü hem hislerim içimde kalmamış oluyor hem de daha yüzeye çıktığı için ne yapmak istediğimi ne yapabileceğimi fark ederek hareket edebiliyorum. Dediğiniz teknikle benzerlik kurdum. Dediğiniz durumda etkileşim yokluğu bence de açıkça ortaya bir şey koyuyor. Dini hassasiyetleri hayatımıza yansıtma şeklimiz farklı. Size içtenlikle hak veriyorum. Böyle bir yükü üstlenmek zorunda değilsiniz. İlgili kişi burayı görüyorsa ve dediğiniz gibi akademi gibi bir ortaklığınız varsa zaten sizin beklentilerinizi karşılayacak bir iletişimi de kurabilecektir. +++

Feyza Betül · yanıtladı · 2 ay

İnsan hayatta her zaman böyle güzel duygular yaşayamıyor; o yüzden bahsettiğiniz olayın bu şekilde kapanmasına gerçekten çok üzüldüm. Yani valla çok üzüldüm. Bir yandan da "Ben olsaydım ne yapardım?" diye çokça düşündüm. Siz buraya ona karşı hislerinizi, o böyle davranınca neler düşündüğünüzü, zihninizde kalan soruları ve netliğin sizin için ne kadar önemli olduğunu çok güzel aktarmışsınız. Rahatsızlık vermek istemeyişinizi, bir süredir hissettiğiniz karmaşayı ve ona atfettiğiniz o özel önemi o kadar açık yazdınız ki, hislerinizi ve düşüncelerinizi ben de çok net bir şekilde deneyimleyebildim. tam da bu sebeple, ben olsaydım burada yazdığınız şeyleri bu şekilde çok içten ve detaylı bir dille uzunca ona yazardım. Sonunda da net bir beklentim olduğunu ve yine cevap vermemesinin benim için incitici olacağını açıkça belirtirdim. Çünkü sizdeki o "görmeden etkilenmenin" karşılığı, bizde büyük oranda "duymak" ihtiyacına denk geliyor. Böyle bir adım atıldığında bu durum çeşitli şekillerde sonuçlanabilir: * Yine görmezden gelebilir: Bu durumda, o belirsiz gri alan artık hüsnüzan yapılamayacak kadar net bir siyahlığa dönüşür. Zihninizdeki bulanıklık ve "Acaba yanlış mı yaptım?" soruları tamamen gider. Ancak kıymet verilen birinin insanı bu şekilde hiçe sayması çok ama çok ağır bir duygu. Bu sefer hiçe sayılanlar çok daha güçlü ve derin çünkü. Ben ancak bu ağırlıkla gerçekten yüzleşebilecek güçteysem hislerimi yazardım. Bu cümleyi hafife almayın, öngörülebildiğinden daha zorlayıcı olabiliyor ki bunu deneyimleyip sonrasında uzun bir depresyon tecrübesi olan biri de tanıyorum. Ama bahsettiğiniz kişi daha önce nazik yazdığı için bu risk çok büyük değil sanki. * Nazik bir şekilde olumsuz dönüş yapabilir: Böylece havada kalan ve kötü hissettiren bir olay, medenice ve hoş bir veda ile kapanmış olur. * Nazik bir şekilde olumlu dönüş yapabilir: Sevgi insanın gözünü karartan bir şey. Eğer asıl istediğim buysa, ben diğer tüm maliyetleri ve riskleri göze alırdım. *olumsuz bir durum olarak ileride iletişime geçme kararını engelleme riski barındıracağını düşüneceksiniz, ama açıkçası ben buna zaten pek olasılık vermiyorum. İletişimi aniden kestiğin birine aylar sonra cevap yazmak sanki çok sık rastlanan bir durum değil gibi. Ne düşünürsünüz bilmiyorum. kesinlikle mesleki bir yerden olmayan kişisel fikrim, her şeyi daha da berbat edebilir ama çıktıları düşününce artıları da görmezden gelinebilecek gibi değil.