AnonimYorumunu alabilir miyim? "But though we believe ourselves to be seeking happiness in marriage, it isn’t that simple. What we really seek is familiarity — which may well complicate any plans we might have had for happiness. We are looking to recreate, within our adult relationships, the feelings we knew so well in childhood. The love most of us will have tasted early on was often confused with other, more destructive dynamics: feelings of wanting to help an adult who was out of control, of being deprived of a parent’s warmth or scared of his anger, of not feeling secure enough to communicate our wishes. How logical, then, that we should as grown-ups find ourselves rejecting certain candidates for marriage not because they are wrong but because they are too right — too balanced, mature, understanding and reliable — given that in our hearts, such rightness feels foreign. We marry the wrong people because we don’t associate being loved with feeling happy. We make mistakes, too, because we are so lonely. No one can be in an optimal frame of mind to choose a partner when remaining single feels unbearable. We have to be wholly at peace with the prospect of many years of solitude in order to be appropriately picky; otherwise, we risk loving no longer being single rather more than we love the partner who spared us that fate. ... We need to swap the Romantic view for a tragic (and at points comedic) awareness that every human will frustrate, anger, annoy, madden and disappoint us — and we will (without any malice) do the same to them. There can be no end to our sense of emptiness and incompleteness. But none of this is unusual or grounds for divorce. Choosing whom to commit ourselves to is merely a case of identifying which particular variety of suffering we would most like to sacrifice ourselves for. This philosophy of pessimism offers a solution to a lot of distress and agitation around marriage. It might sound odd, but pessimism relieves the excessive imaginative pressure that our romantic culture places upon marriage. The failure of one particular partner to save us from our grief and melancholy is not an argument against that person and no sign that a union deserves to fail or be upgraded. The person who is best suited to us is not the person who shares our every taste (he or she doesn’t exist), but the person who can negotiate differences in taste intelligently — the person who is good at disagreement. Rather than some notional idea of perfect complementarity, it is the capacity to tolerate differences with generosity that is the true marker of the “not overly wrong” person. Compatibility is an achievement of love; it must not be its precondition." nytimes.com/2016/05/29/opinion…
Okudum, teşekkür ederim paylaşım için. Aiye de madde olarak özetlettim kolay fikir alışverişi olsun diye. * Mutluluk Değil, Tanıdıklık Ararız: bizi mutlu edecek kişileri değil, çocukluğumuzdan bildiğimiz tanıdık (ve bazen yıkıcı) duyguları bize yaşatacak kişileri seçme eğilimindeyizdir. (Böyle eğilimler olur, hatta mesela zor beğenen ebeveynden takdir koparmaya alışmış bir çocuk, büyüyünce kolay verilen sevgiyi önemsiz bulur; eleştirel insanlara çekilip o zor onayı kazanma hazzının peşine düşer. Mutlak değildir ama, farkındalığı yüksek insanlar bu döngüden çıkabiliyor) * Yalnızlık Korkusuyla Yanlış Seçim Yaparız: Yalnız kalma korkusuyla acele ettiğimizde, karşımızdaki kişiyi değil, sadece "yalnız olmama" durumunu sevmeye başlarız. (Herkeste olmasa da çevremdeki birçok insanın hayatında çok gördüğüm bir örüntü. Özellikle bağımlı kişiliklerde bunu çok görüyoruz, bir ayrılık sonrası bile hızlıca bir yenisine tutunuyor. Ama normalde yalnızlığın kendisine bence alışık insanlar bu bireysellik içerisinde, sadece bunun ömrünün sonuna kadar kesintisiz sürecek olması ihtimalinin verdiği bir huzursuzluk var ama bu bence bir korkuyla acele ettirmiyor çoğuna, ettirse hala bekar olmazlardı:D) Evlilik Acıyı Seçmektir: Eş seçimi, kusursuz mutluluğu bulmak değil; hangi zorluk ve kusur türüyle birlikte yaşamaya razı olduğumuzu belirlemektir. (Katılıyorum, mükemmeliyetçilik çok zarar verir) * Felsefi Kötümserlik Özgürleştirir: Romantik beklentileri düşürmek ve evliliğin bizi tüm içsel boşluklarımızdan kurtaramayacağını baştan kabul etmek ilişki üzerindeki baskıyı hafifletir. (Yine mükemmeliyetçi biri için yazıldıysa haklı ama bekarlık insanın en temel duygusal ihtiyaçlarında büyük boşluklar bırakır; evlilik mucize yaratmasa da bu boşlukların pek çoğuna gerçek bir şifa olacaktır diye umuyorum) * Uyumun Bir Eylem Olması: "Uyum, sevginin önkoşulu değil, başarısıdır" tespiti son derece kıymetlidir. Sağlıklı evlilikler, aynı hobilere sahip olanların değil; kriz anında iletişimi koparmadan müzakere edebilenlerin yürüttüğü süreçlerdir. (çok katılıyorum, uyumlanabilme,karşıdakini anlamaya,orta yol bulmaya çalışma,iletişime açık olma,”bağı sürdürmeye gönüllü olma”, belki de karşıdakinde ve kendimizde aranması gereken özelliklerde ilk sırada bile olabilir) Metindeki tespitlere büyük ölçüde katılmakla birlikte, kendi sürecimde etkili olan faktörlerin bunlardan ziyade iç dünyamdaki bambaşka—ve belki de sıklıkla hatalı olan—başka düşünceler olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden konu benim açımdan doğrudan bir gündem oluşturmadı; fakat sizin pencerenizden bu yazının neden dikkat çekici bulunduğunu ve üzerine ne düşündüğünüzü merak ettim.