Anonim》》》 Ki bu vird her gün sâlikin durumuna ve olgunluğuna göre belli adetlerde çekilir. Lakin bunu çekmekten Maksat o sayılara ulaşmak değil kalbi Rahman'ın zikrine âşina kılmaktır.. Öyle bir aşinalık ki gün gelecek Artık insan her alıp verdiği nefeste bu ayıklık ve aşinâlık üzere olacaktır.. O yüzden vird denilen döngü bir adede bağlanmış olsa da nihâi maksadı bu virdin her nefesi istila etmesidir.. Virdin nefesin olsun. Her an zât-ı ilâhiyi farkında olarak alıp verdiğin nefes senin virdin olsun.. Yazmadıklarımı da okuduğunuza göre besbelliki kalbinizde berraklık ve ruhunuzda aşinâlık var..
Sözlerdeki o segâh ve sabâ geçişleri, bana sûfîlerin mûsikînin aslına dair anlattığı o kadim nükteyi hatırlattı... Derler ki; Cenâb-ı Hakk ruhları halk ettiğinde onlara o en güzel tınıyla hitap etti. Ruh o ilahi perdedeki sesi duyup mest oldu. Vakit gelip de ruhun bu beden kafesine girmesi istendiğinde, ruh bu dar dünyaya girmekten imtina etti. Bunun üzerine bedenin içine o ilk sesin, o Bezm-i Elest'teki ilahi ahengin esintisi üflendi. Ruh, o çok iyi bildiği tanıdık 'nota'yı duyunca coşkuyla bedene girdi. Yani aslında mûsikî, ruhun vatanından duyduğu o ilk ve kayıp sesin bu dünyadaki yankısıdır. İşte bu yüzden benim de sazım, sözüm ve ruhum her nefeste o en eski, o en tanıdık tınının peşindedir. Notalar, o büyük ve dilsiz sessizliği bölüşen arabuluculardır sadece. Sazın teline (Sadr'a) her dokunuşta, sözün hançeresinden dökülen her seste o ilk ahdin akordu gizlidir. Sadırdan sadıra esen bu rüzgârda, aynı akordu paylaşan iki enstrümanın birbirini gıyaben duyması ve bu makamda buluşması ne zarif bir hal...