Ef.

Ef.yanıtladı

Aynı demde nefes almak, kelamın safâsıdır, Ruhu ruhla hemhâl etmek, dertlerin şifasıdır. ​Ne sitem barındırır sinemizde ne de hırs, Bir hemdemin kelamı, gönül mülkünün cilasıdır. ​Sözümüz aksettiği an ruhta hüveyda olur huzur, Hakiki dostun gölgesi, kâinatın en zarif sefasıdır. Ne mesafeler engeldir bu ulvi ünsiyete, Ne de zaman ket vurabilir böyle bir ünsiyete. ​Sükûtumuz dahi bir kelam gibi akarken ruha, Hemdem olanın varlığı armağandır her sabaha. ​Gönül mülkünde ne fırtına kalır ne de bir gubar, Bir zarif kelam dokunsa, hazan bile olur bahar. ​Ne mülk sevdasıdır bu ne de bir fâni heves, Aynı hakikate yönelip almak tek bir nefes. ​Böyle bir ünsiyetle demlenen sohbet biter mi hiç? Kelamı mühürleyen dostun sükûtu da sefadır pür-i iç... E.K.

Ef.yanıtladı

Estağfirullah, kusur ne kelime... Bir niyete tam hakkını vermek, kelamı tehir etmeyi değil, ona gösterilen hürmeti simgeler. Bahçenin kıyısında kalmayıp içine girmeye niyet etmenizden ve o bahçenin cömertçe serilen çiçeklerini dinleyecek olmaktan ancak memnuniyet duyarım. ​ Ben de bir süredir zihnimi ve vakti tamamen kuşatan imtihan maratonumun, yoğun ders tempomun ve zihni meşguliyetlerimin telaşındaydım. Şairin dediği gibi; ​'Gayret bizden, hikmet Hak'tan, Sabır ile demlenir her bir zaman...' ​ Bu sebeple ben de bir müddet kendi içimdeki sessizliğe ve derslerimin başına çekilmek durumunda kaldım; mahzurunu ve mazeretimi hoş görün lütfen. ​ Tahdit edilmemiş ama sonu o zarif hafızanızla nihayete erecek olan bu uzun soluklu hikâyenizi, Fikret Kızılok’lu o Mavi Sürgün yıllarını ve bahçenizden dökülecek diğer tüm narin yaprakları sükûnetle ve büyük bir merakla bekliyorum...

Ef.yanıtladı

Geldi bundan önce yazmış mıydınız hayli zaman oldu başka elime ulaşmadı hepsini cevaplandırabildim mi 🌸

Ef.yanıtladı

Sözünüzün zarif aksinden bir müddettir mahrumduk. Ulaştı evet bir imtihana hazırlanıyordum pek aktif olup okuyamadım dönüş yapacağım size inşallah ✨️

Ef.yanıtladı

Lise yıllarımda bir arkadaşımın ödünç verdiği bir roman vardı... Sanki sayfaları hafifçe menekşe kokan, hüznüyle 'Huzur Sokağı' hissiyatını andıran naif bir kitap. İçindeki o sevda, insanı çekingen ama çok derin bir yerden kendi içine çekiyordu. ​ Hikâyenin sonu buruk bitmişti; bir taraf için hüzünlü, diğeri içinse muamma... Sona doğru karakterlerden birine öyle yoğunlaşmıştı ki yazar, o anı hiç unutamıyorum: Karakter, Düş Sokağı Sakinleri’nin 'Gayret Et Güzelim' şarkısını dinliyordu. Şarkıyla kelamın o anki hemhâlliği, henüz lise çağında olan ruhuma öyle bir işledi ki; bugün ne zaman o grubu dinlesem zihnime hep o romanın buğusu düşer. ​O yüzdendir ki bazen yazılarımın sonuna dinlediğim ya da ritmini çalıştığım şarkıyı eklerim; muhatabım ruh halimi, zihnimdeki melodiyi bilsin diye... Anlaşılan o kitaptan ben de heybeme bir şeyler katmışım. ​Kitabı ve yazarını ne kadar araştırsam da zihnimde bulamadım. Belki bir gün bir sahaf rafında yeniden rastlarım da 'İşte, seni yine buldum!' diyebilirim... Umarım. ​Gelelim sizin kasr-ı havatırınızda açılan o kapılara, pencerelere ve dahi bacalara... ​ Sohbetlerimizde bugüne kadar anlattığınız her bir hatıra öyle bir ışıltı, öyle zengin bir ruh barındırıyor ki... Küçücük bir şarkının bir kitap sayfasında geçmesi bile yıllar sonra benim zihnime böyle bir iz bırakabiliyorken; sizin bu yaşanmışlıkları, bu ince estetiği bir satıra, bir kitaba mühürlemeniz sadece kendinize değil, o satırları okuyacak her ruha büyük bir armağan olur. ​ Bence bacadan girmeye gerek yok; o kitap kesinlikle yazılmalı. Sadece bir kişinin dünyasında kalmayacak kadar güzel bir kelam ve yaşanmışlık var ortada. Yazın ki, bir gün bir başkasının hayatına da böyle naif bir ışıltı katabilsin...✨️

Ef.yanıtladı

Önce sözü Mevlana Celaleddin-i Rumi'ye verelim. Kişinin değeri nedir? - Aradığı şeydir! Eğer sen, can konağını arıyorsan, bil ki sen cansın. Eğer bir lokma ekmek peşinde koşuyorsan, sen bir ekmeksin. Bu gizli, bu nükteli sözün manasına akıl erdirirsen, anlarsın ki Aradığın ancak sensin, sen. Madendeki inciyi aradıkça madensin. Ekmek lokmasına heves ettikçe ekmeksin. Şu kapalı sözü anlarsan, anlarsın her şeyi; Neyi arıyorsun, sen osun. Senin canın içinde bir can var, o canı ara! Beden dağının içinde mücevher var, o mücevherin madenini ara! A yürüyüp giden sufi, gücün yeterse ara; Ama dışarıda değil, aradığını kendinde ara. Tabi yukarıdaki sözleri burada kısacık bir yazıyla anlamlandırmaya çalışmak biraz zor iş. Ama dikkatimi çeken bir nokta var bu sözlerde. Ara ve bul değil verilen mesaj. Ara, sadece ara. Aramanın kendisi burada bahsedilen ve elbette niyet. Ancak bulursan başarılı olacaksın, hedefe koş gibi bir yaklaşım kesinlikle yok. Hatta aramakla bulmak arasında bir ayırım dahi yok. Aradığın, niyetin her ne ise sen zaten osun diyerek süreci ve sonucu da bir bütün olarak ele almış. Bizim bakış açımıza ne kadar ters gelen bir bakış açısı. Belki de bu yüzden 800 yıl sonra hala anlamaya çalışıyoruz. O ise hala arayanlara ışık tutuyor.  Lafı çok uzatmadan sözü Aşık Veysel'e verelim şimdi de; Yıllarca aradım kendi kendimi Hiçbir türlü bulamadım ben beni Hayal mıyım rüya mı bilinmez Hiçbir türlü bulamadım ben beni İnsan mıyım mahluk muyum ot muyum Ekilir biçilir bir nebat mıyım Yoksa görünüşte bir sıfat mıyım Hiçbir türlü bulamadım ben beni Leyla mıyım Mecnun muyum çöl müyüm Arı mıyım çiçek miyim bal mıyım Köle miyim bir güzele kul muyum Hiçbir türlü bulamadım ben beni Varlığım yokluğum bir Veysel adım Gök kubbede kalacaktır ses kadim Elli üç yıl kendi kendim aradım Hiçbir türlü bulamadım ben beni Elli üç yıl aradım da bulamadım diyor Aşık Veysel. Arayabilmekmiş yani asıl mesele, asırlar sonra aynı toprağın bir diğer büyük ismi de aynı noktaya gelmiş. Hala yaşıyorken hepimiz için dileğim; arayacak gücümüz eksik olmasın. ✨️ Peki ya bulmak? Hala bulmak mı ? music.youtube.com/watch?v=J2Xo… Bu şarkıyı çalışıyordum gitarla mesajınızı okumadan önce bırakmak istedim..

Ef.yanıtladı

Gül ile bülbülü ve 'Hemdemî' kavramını açıklamanız gerçekten çok güzel bir tahlil olmuş... Başa dönünce atıf ile kitap sayfaları arasında dolaşıp eski bir sohbeti hatırlatmak da kelamınızın ne kadar hafızalı olduğunu gösteriyor. ​Bu 'hemdemliği', dünya gürültüsünden uzaklaşıp sadece zarafeti, kelamı ve gönül dostluğunu paylaşabildiğimiz bir liman olarak görmek ne hoş...✨️ Kalp safâmızı ve bu güzel sohbetin duruluğunu, bir dostane hürmet çerçevesinde koruyabilmek ne büyük incelik. ​Eksiltili cümlelerim, devam eden bir yolculukta olmamdan ve geceye fazlaca dalmam sonucu sirkadiyen ritmimin eror vermesinin eseri :) Tedricen ifade etmek istediğiniz başka mevzular var ise, vaktiniz elverdiğinde dinlemek isterim.

Ef.yanıtladı

Göz gezdirip o %99,5’lik 'halis zeytinyağını' ortaya çıkarmanıza hem tebessüm ettim hem de içim rahatladı :) Şüphem sizden değil, bu edebi dili bu kadar fasılasız ve pürüzsüz yaşatan bir başka kalemin varlığına ihtimal veremeyişimdendi. Bir pot kırdıysam, 'Hemdemî' kelamının hatrına bağışlayınız... ​ Madem bu kadar özel bir 'kitapçık' birikmiş aramızda, 'Hemdemî' mahlası bu safâya pek bir yakıştı..✨️✨️

Ef.yanıtladı

Bu platformun anonim sohbetine kim iştirak ediyor ve istifade ediyorum bazen yanılıyorum önceki muhabbetlere atıfta bulunulduğunda yada mahlasvari bir ifadesini yakaladığımda kişiyi tanıyorum isimsiz olarak. Aramızdaki bu hüsn-i kabulün karışmaması adına, kelamınıza sığınabileceğim hususi bir mahlasınız olabilir? ​Acaba daha önceki sohbetimizin başlangıcı hangisi idi, vede önceki konular hakkında ne düşünüyorsunuz okuduysanız eğer bunu sormak isterim? Anlaşılan bu gece de uykuya yenilmediğim günlerden diye de eklemek istiyorum..

Ef.yanıtladı

Gazzâlî, kişide muhabbetin mevcudiyetini gösteren işaretlerden bahsederken sevgiyi; kökü yerde, dalları gökte, meyveleri dilde, organları da gönüllerde bulunan bir ağaca benzetir. Bu engin ve şümullü sevgi insanı sevdikleriyle dostluğa, onlara yardımcı olmaya, canıyla, malıyla ve diliyle sevdiklerine zarar vermekten sakınmaya yöneltir. Hayatta sevgi boşluğunu dolduracak ve onun yerini tutabilecek başka bir şey gösterilemez. Sevgi; açlık ve susuzluk gibi sürekli doyurulması gereken bir olgudur. Yunus Emre’nin dediği gibi: 'Sevgi gelince bütün eksiklikler gider.' ​Paylaştığınız o şiir ister size ait olsun ister bir başkasına, kalemi de hissi de büyüleyici derecede başarılı... Şairinin ruhunu tebrik etmek gerek.✨️

Ef.yanıtladı

İnsana bütün kapılar ancak aşk ve muhabbeti nisbetinde açılır. Muhabbetin bittiği yerde ihlâs da biter, samimiyet de, fazîlet de, gayret de. Muhabbetin canlı olduğu bir gönülde her şey canlıdır; ibâdetler, güzel hasletler, sadâkat, teslîmiyet ve ebedî huzur... Onun için her şeyden evvel gönüllerde muhabbet, nûru hiç solmayan bir güneş gibi sarsılmaz bir kıvamda ve kalıcılıkta olmalıdır. Aksi takdirde mum misâli tükenen muhabbetler; insanı da tüketir, güzellikleri de. Bir genç, padişahın kızının kapısına gelmiş ve kendisinin ona âşık olduğunu söylemişti. Haber, padişahın kızına iletilince hanım sultan kapıya gelip gence; «–Al şu bin dirhemi de; bir daha bana da, sana da zarar verecek böyle bir şey söyleme.» demiş. Genç vazgeçmeyince; «–Öyleyse iki bin dirhem al!» teklifinde bulundu. Nihayet pazarlık on bin dirheme varınca, genç, kabûl etmiş. Bu durumu gören padişah kızı; «–Sen beni nasıl seviyorsun ki, gözün para-pul ile kamaşıp beni görmez oldu. Beni benden başkasına tercih edenlerin cezası nedir biliyor musun?» deyip ardından sevgisinde samimî olmayan ve dünyalığa mağlûp olan genci huzûrundan tard etti. Bu hâli duyan bir ârif şöyle dedi: «–Ey insanlar! Bakın dünyada sahte sevgilerin başına neler geliyor! Ya Hakk’ı sevdiğini iddiâ edip de ondan başkasına yönelenlerin başına âhirette neler gelmez ki...»” Bu kıssa da gösteriyor ki, insanın hayatı, aslında baştan sona gerek mecâzî gerekse hakikî aşk açısından devamlı muhabbet imtihanları ile doludur. Çünkü muhabbet; hem yaratılış sırrımız, hem de yaşayış hikmetimizdir.

Ef.yanıtladı

Nezaketiniz ve kelamı eksik etmediğiniz için teşekkürler :) Demek gecenin ilerleyen saatlerinin müdavimlerindensiniz... Sakin vakitlerin kıymetini bilmek çok güzel. Peki bu gece vakitlerinde sadece kelamına sığındığınız bir yazar mı eşlik ediyor size, yoksa arkada bu sükûnete dokunan bir musiki mi?

Ef.yanıtladı

Gözün eremediği yere gönül kılavuzsa eğer; Geceye düşen o âsûde iz, bir ömre sükûnet değer. ​ Sînemâhın gölgesini karanlıkta aramak... Bu derin dizelerin kime ait olduğunu merak etmekle birlikte, devamını dinlemeyi bencilce talep edebilirim. Ancak en baştaki sirkadiyen ritmime kulak verip şimdilik dinlenmeye çekiliyorum :) Bu nazenin kalemi yarıda bırakmayıp yazmaya devam etmeniz dileğiyle, vakit bulduğunuzda kelamınızı eksik etmeyin lütfen... ✨️

Ef.yanıtladı

Derilen gül solmaz, çünki elde merhamet var; Gönlü hoş eyleyen, elbette bir ehl-i dil var.

Ef.yanıtladı

Çok önceden benzer bir paylaşım yapmıştım şöyle idi; Tasavvufta diken, gülü sevmeye engel olarak değil, acele sevmeye engel olarak görülür. Biliriz ki her güzellik, kendisine uygun bir yaklaşımı benimser. Gül onu seveni değil, onu incitmeden yaklaşabileni kabul eder. Diğer türlü yaralar. Buda gül üzerinden zarif bir imgeleme..

Ef.yanıtladı

Koparıp göğüslerine takmak için." — Metin Altıok Oysa her çiçek dalında güzel..

Ef.yanıtladı

Gülümsetti bayağı, hakkını vereyim :) Benimki sağlıkçı olmamdan ileri geliyor sanırım. Sizin deyiminizle Carpediyemcilere selam olsun :))

Ef.yanıtladı

Konu karışmadı aslında. Geceleri yeni fikirlerin ve ilhamın yoğunlaştığı bir gerçek, o sessizlikten faydalanmayı seviyorum. Ama bir yandan da sirkadiyen ritmi tamamen feda etmemek lazım tabi :) Yani tam olarak 'gam ehli' sayılmam; daha çok ilhamla biyolojik ritim arasında denge kurmaya çalışan bir gececilik diyelim.

Ef.yanıtladı

Bazen uykudan ziyade geceye yenildiği oluyor insanın; öyle zamanlardan biriydi.

Ef.yanıtladı

Elbette güzel bir tevafuk ile hoş bir yazı okumuştum şöyle idi* İbn-i Arabî, Fütuhâtü'l-Mekkiye'de şöyle der: "Bir hâl sana tekrar ediyorsa, bil ki Hak seni o hâl ile eğitmektedir." Bu ifade ilk anda bir yenilgi duygusu uyandırabilir; çünkü modern zihin tekrarı bir duraklama veya başarısızlık olarak görür. Oysa hakikatte tekrar bir ceza değil, fark edilmesi gereken bir uyarıdır. Tasavvuf düşüncesinde kader, düz bir çizgide ilerlemez; insanın idrak seviyesi etrafında dönen bir çemberdir. Farkındalık gelişmedikçe kişi ilerlediğini sanarak αynı noktaya dönüp durur. Kaçtıkça döngü derinleşir. Döngü derinleştikçe aynı sahne yeniden kurulur. Dekor değişir, kişiler değişir ama hikâye değişmez. Atâullah el-İskenderî bu durumu Hikem'de şöyle açıklar: "Seni aynı yere geri döndüren şey yolun uzunluğu değil, bakışının darlığıdır." Bu söz, insanın kaderle kurduğu ilişkiyi yerinden oynatır. Çünkü biz genellikle şartları suçlarız. İnsanları,zamanı, geçmişi. Oysa Atâullah, bakışı işaret eder. Bakış değişmedikçe yol değişmez. İnsan çoğu zaman bildiği huzursuzluğu, bilinmeyenin getireceği belirsizliğe tercih eder. Dönüşmek, eski kimliğin vedası anlamına geldiği için cesaret ister. Mevlânâ Mesnevi'de budurumu şöyle ifade eder: "Eski hâlinden vazgeçmeyen, yeni bir yola giremez. Yeni bir sayfa açmak isteyip eski alışkanlıklarına tutunmak, insanı ne ileriye ne geriye gidebilen bir kararsızlıkta askıda bırakır. Abdülkadir Geylânî bu askıda kalma hâlini tehlikeli bulur. Fütühu'l-Gayb'da şöyle der: "Hâlinden razı olmayan ama hâlini terk etmeyen kimse, kendine eziyet eder." Takılı kalmak çoğu zaman kader değildir. Kararsızlıktır. Yarım bırakılmış bir teslimiyettir. Ne tam vazgeçiştir ne tam yöneliş. Psikoloji bu durumu "tekrar kompulsiyonu" olarak adlandırır; çözülmeyen duygular sürekli farklı olaylarda yeniden gün yüzüne çıkar. Kişiler ve sahneler değişse de iç dünyada οynanan oyun hep αynı kalır. Jung buna bilinçdışının ısrarı der. Bilinçdışı, anlaşılana kadar susmaz. Tasavvuf ise bunu daha sert söyler: Kalp duyulana kadar tekrar eder. İbn-i Arabî ye göre tekrar eden kader, anlaşılmamış bir hitaptır. Hak konuşmuştur ama kul dinlememiştir. Bu yüzden söz yankı yapmaya devam eder. Spinoza'nın şu sözü burada şaşırtıcı bir biçimde örtüşür: "Insan, nedenini bilmediği şeyin kölesidir." Takılı kalmanın özü budur. Nedenini bilmediğin bir döngü seni yönetir. Ama nedenini fark ettiğin anda, döngü çözülmeye başlar. Tasavvuf insanı ileri itmez. Durmaya çağırır. Bakmaya çağırır. Anlamaya çağırır. Bu fark ediş başladığında hayat aniden değişmez. Ama tekrarın anlamı çözülür. Ve çözülen tekrar, kader olmaktan çıkar. Takılı kalmak bir lanet değildir. Bir davettir. Anlamayα çαğrıdır. ✨️