AnonimDirekt olarak beni ilgilendiren bir mesele değil. Ama bazen estetiğe uygun düşmeyen bir manzara veya tablo veya bir yazı veya bir ifade görünce içimden kendi kendime rötuşlama yapıyorum. Yazarı kimdir hayatta mıdır diğer aleme göç etmiş midir onu da bilmiyorum ama olsun gıyabında nezaketen bir tashih yapabilirim.. Kelime anlam olarak çok güzel yerli yerine oturmuş. Fakat edebi incelik olarak uygun düşmedi. Bu yazının muhatabı Her kim olursa olsun insan birini dedikodu ile yani gıybetle yalancılıkla itham ederse çok ağır bir edebi kusur işlemiş olur. Anasına babasına böyle bir İsnat olmaz Kardeşe ağabeye ablaya da olmaz Üstada öğretmene ustaya da olmaz Dosta arkadaşa zaten hiç olmaz Sevdiğine sevgiliye zaten mümkün değildir Ancak belki olsa olsa düşmana olur ama ona da usul olarak böyle aleni bir ifade ile olmaz. Tabii ki bu yazılan cümledeki kelimenin sorumlusu siz değilsiniz ve muhatabı da siz değilsiniz. Ama işte imla mütehassısları vardır bir yerde bir nokta, virgül eksik gördükleri zaman hemen oraya Düzeltme yapmak isterler ya işte Bizimkisi de o kabilden.
Ef. ·
Bir yazıda veya tabloda estetiğe uymayan o ince detayı fark edip gıyabında dahi olsa zarafetle rötuşlama arzusu... Bu, tam da sanattan anlayan bir zihnin yapacağı türden bir hassasiyet. Ancak kimi zaman o 'gözü tırmalayan' sanatsal hataların, sanatçının bilerek bıraktığı bir imza ya da dikkat çekme çabası olabileceğini de düşünürüm. Zira sanatta kusursuzluk arayışına dair okuduğum bir düstur vardır: Kusursuzluk Yaratıcı’ya mahsustur; insan ise kusuruyla, eksiğiyle insandır. Ben kelimelerin görünürdeki kusurlarından ziyade, arkalarında bıraktığı o eksik ama gerçek hisse odaklanmayı tercih ediyorum. Yine de bu zarif rötuşunuz ve katkınız için teşekkür ederim.