AnonimBir insanın kendinde olan bir nimeti bir sıfatı veya bir değeri bilerek ve farkında olarak söylemesi, Veya ihtiyaç hasıl olduğunda ve yeri geldiğinde söylemesi, Veya sorulduğunda nezaketen cevap verip söylemesi enaniyetten sayılmaz. Bu gibi durumlarda ben demek benlikten addedilmez.. Çünkü kişi kendisinde tecelli eden bu eserlerin Allahu Teâlanın ilminin, iradesinin, hikmetinin ve kudretinin tecellisi ile meydana geldiğini bildiği için bu durumlardaki ene, enaniyet olmaz. Bir kişi Baltepe Pastanesi'nde oturup zerde yerken insanların arasında kalkıp ben cankurtaranım diye bağırsa bu benlik olur edebe uygun düşmez. Ama Şile Sofular plajında insanlar akıntıya kapılmış boğulurken orada denize girip ben cankurtarırım diye bağırması çok güzeldir Hatta vaciptir Hatta farzdır.. Bir doktor Kadıköy Beşiktaş vapurunda kalkıp ben doktorum diye bağırsa kınanmaya maruz kalır ve bu hâli benlikten sayılır. Ama yolculardan birinin çocuğu havale geçiriyorsa O zaman ben doktorum diyerek kendini ortaya koyması icap eder ve bu üzerine vaciptir. Burada kendi üzerindeki bu sıfatı bu değeri İzhar etmesi enaniyet olmaz. Bu minvâlde şunu söylemek istiyorum; Ben kitap okumuyorum. Hem de hiç.. 10 yılı geçmiştir belki 15 yıl olmuştur kitap elime alamıyorum.. Birkaç kere kitap almayı denedim ama olmuyor yani o kanaldan İnsan bir kere çıktığı zaman bir daha o kanala giremiyor.. Elbette internetten bazen Divan edebiyatına dair beyitlere bakıyorum. Bazen kafama takılan bir konunun menşeini öğrenmek için bakıyorum. Ve bunun gibi birçok mesele ile ilgili internetten bakıp araştırdığım oluyor ama kanaatimce bu sörfler kitap okuma kabilinden değildir. Sizin merak ettiğiniz bu gönül iklimini ben yolun büyüklerine hizmet ederek ve onların gülistanından benim gönül bahçeme bir menfez açılmasına sebep olacak fedâkarâne işler ve muhabbet sayesinde elde ettim.. Sorduğunuz için söylüyorum, Sizin kokladıklarınız satır sünbülleri değil sadır gülleridir. Elbette ki benim bahçemde biraz altyapı vardı. İngilizce ve Arapça lisanlarına çok iyi düzeyde vakıf olmak. Kendime yetecek kadar Almanca lisanımın olması. Divan edebiyatı ve benzeri konulardan ötürü Farisî lisanına âşina olmak.. Yani bunun gibi birçok malzemeyi altyapıda bulundurunca üzerine öyle bir iklim tesis etmek belki biraz daha kolay olabilir. Hani kitap okumuyorum derken hiç altyapım yok anlamında söylemedim. Yaşım 40+ ve zamanında yani 30lu yaşlara kadar elbette birçok kitap okudum tahsil hayatım oldu. Ama şu anda kitap okumuyorum ve bizzat canlı olarak sahanın içindeyim.. Hani gönüllü eğitimciler vardır gönüllü aşevi hizmetllieri vardır. Ben de gönül gönüllüsüyüm. Size kısa bir örnek vereyim siz oradan büyük bir yorum çıkarırsınız. Diyelim ki Anadolu'dan Avrupa yakasına geçtim Eminönü'nden Süleymaniye doğru yürüyüp çıkacağım.. Doğubank Tahtakale Mercan güzergahından yukarı doğru çıkarken 45-50 dakika içerisinde 20-30 kişi ile sohbet ediyorum yani Gönül temasım oluyor.. Kimiyle bir dakika kimi ile 3 dakika..
Hakikati teslim etmek enaniyet değil, bilakis o hakikati verene duyulan asil bir şükrandır besbelli. Okumak sadece kâğıda göz gezdirmek olsaydı, kütüphaneler en büyük ariflerle dolup taşardı. Oysa sizin o 'satır sünbülleri yerine sadır gülleri' dediğiniz o gönül bahçesi, hayata dokunarak, o insan kalabalığının içinde tek tek gönüllere köprüler kurarak inşa edilmiş. Bu samimi, duru ve o demlenmiş hayat tecrübenizi benimle paylaşmanız çok kıymetli. Yaşın getirdiği o vakur tecrübe ile dillerin ve kültürlerin harmanlandığı bu zengin altyapı, satırlarınızdaki rüzgârın neden bu kadar hakiki olduğunu şimdi çok daha iyi açıklıyor. Gönül bahçenizden esen güzellikler, bu genç zihne çok zarif bir ufuk açtı. Sadır gülleriniz daim olsun. Gösterdiğiniz güven, değer ve nezaket için ayrıca teşekkür ederim. Paylaştığınız arşivin ve pencerelerin bu sohbetin kıymetli bir emaneti olarak kalacağından; emin olabilirsiniz.