AnonimEvet sizin de bakış açınız çok güzel. Tahrir fırçasının süzülüşünde ortaya çıkan çok ince asimetrik dalgalar bunun bir makine ile değil de kusurlu insan eliyle yapıldığını ve tabii olduğunu gösterir. Ve bu tabii asimetrizm onu kıymetli kılar ve onu san'at yapar. Çünkü insan demek hata , kusur ve unutma ile ma'lûl varlık demektir. İnsan kelimesinin etimolojisini inceleyenler , üns ve nisyan kelimelerinden birleştiğini rivayet ederler. Yani yanındaki ile veya karşısındaki ile ünsiyet kurup ülfet eden ama aynı zamanda da nisyan (unutma illeti) ile ma'lûl olan varlık. Sonuç olarak kusur ve hata sizin de buyurduğunuz üzere bizim mührümüzdür adeta bizim kaşemizdir. Her işimizde ama açık ve aşikar ama gizli muhakkak bulunur. Fakat bu hata ve kusurda dikkat edilmesi gereken incelik şudur ki kusurun edebi değil de ameli bir kusur olması gerekir ki bu ahenk bozulmasın ve kusur yapılan işe değer katsın. Edebi kusurlar bu saydığımız türden değildir. Burada kastetmiş olduğum edebi kusur edebiyatla ilgili değil de edep ile ilgili olan kusurdur. İnsanlık yolculuğunda maksadına ulaşan edebe riayet ettiği için ulaşır maksadına ulaşamayan da edebe riayet etmediği için ulaşamaz. Bir köle veya bir hizmetli padişahın önüne bir bardak şerbet götürse ve tam masasına koyacağı anda onu düşürüp kırsa Hatta padişahın üzerine şerbet dökse bu bayağı ciddi ve ağır bir kusurdur ama mazur görülür ve bağışlanır. Ama padişahın önüne şerbet bardağını koyarken kasten sehpanın üzerine bardağı vurarak koysa Onun da kellesini vururlar. Çünkü birincisi amel ile ilgili bir kusurdur ikincisi edep ile ilgili bir kusurdur. Amel ile ilgili kusurlar rahmeti hatta lütfu keremi celbeder. Edep ile ilgili kusurlar ise gazabı alevlendirir ve kusur işleyenin ısrarı devam ederse tard edilmesine sebep olabilir. Bundan dolayıdır ki kişi bir yazısında veya ifadesinde bilerek kusur ortaya koyabilir , ki hiçbir kusur koymasa da o da bir kusurdur zaten. Ama bu kusurun edeple ilgili olmaması icap eder. Örneğin orada başka alternatifler kullanılabilirdi, Ben artık şarkının sözlerini okumak değil de bestesini dinlemek istiyorum. Ben artık yaprakların sesini duymak değil içindeki satırları okumak istiyorum. Ben artık balın bilgilerini dinlemek değil tadına bakmak istiyorum. Ve bunun gibi daha birçok teşbih ile oradaki maksat ifade edilebilirdi. Ama dedikodu dediği zaman muhatabını dedikodu ile itham etmiş olur ve bu çok ağır edebi bir kusurdur. Yani bu ameli bir kusur değil edep ile ilgili bir kusurdur. Farz edelim ki muhatabı benim o zaman ben de şöyle cevap veririm. Benimle ilgili daha derin meseleleri öğrenmek istiyorsun Ama şu andaki konuştuklarımı dedikodu olarak niteliyorsun. Eğer şu andaki söylediklerim dedikodu ise o zaman zaten ben derinliğine inilmesi istenecek bir kişi olamam, Değil mi ya sığ ve dedikoducu olan bir adamın nasıl derinliğine inmek isteyebilirsiniz ki.. Eğer ben derinliği olan ve içsel zenginliği olan bir kişiysem o zaman yüzeyimde dedikodu pisliği nasıl olur ? 》》》
Biodaki "Edep ile gelen lütuf ile gider" düsturunun bir karşılık bulmuş olması çok isabetli. Aslında o sözü ve anonim kutucuğu oraya koyma sebebim de tam olarak buydu. İnsanların kendilerini özgürce, nezaketle ifade edebilecekleri bir alan açmak isterken; bazen sınırları aşan, edebe aykırı ifadelerle karşılaşabiliyoruz. Böylesi durumlar karşısında insan ne diyeceğini, nasıl bir tavır alacağını şaşırıyor. Fakat büyüklerimizin kelamına ve irfanına dönüp baktığımızda, bu hallere verilen en temel öğüdün sükût olduğunu görüyoruz. Nitekim "Cahile ve edepsize verilecek en güzel cevap sükûttur" denmiştir. Çünkü edepsizlik karşısında susmak, bir acizlik değil; aksine kendi edebini ve ruhunu muhafaza etme asaletidir. Ameli kusur ile edebi kusur arasındaki farkı ifade ediş biçiminiz de meseleyi tam yerinden yakalıyor. İnsan bilmeden düşebilir, bardağı kırıp şerbeti dökebilir; bu ameli bir kusurdur, rahmeti celbeder. Fakat bilerek, kasten edebi çiğnemek... İşte o, ahengi kökünden bozan şeydir. Çünkü edep, sadece dini bir kural değil; varoluşun, insan kalabilmenin ve muhataba duyulan hürmetin temel nizamıdır. 'Edep, aklın dışarıdan görünüşüdür' kelamınca; dinde de beşeri hayatta da insanı maksadına ulaştıran yegane binek edeptir.》》