Bazı tuşlara dokununca bir pencere açılıyor kasr-ı havatırımda. Bazen de bir çok kapı ve pencere açılıyor, öyle ki hangi kapıdan çıksam hangi pencereden tekrar içeri girsem diyorum Hatta boş ver kapıları pencereleri direkt bacadan gir ocağın ortasına düş dediğim de oluyor bu gibi durumlarda. ▪︎ Fikret Kızılok ile Bodrum'da komşuluk yıllarım ▪︎ Bodrum'un Mavi Sürgün'den miras kalan son yılları ve müzik ve san'at ▪︎ Tanju& Yavuz (Beyaz Ev) gitar resitalleri ▪︎ Tanju & Yavuz'un akşam vakti aranjuez gitar konçertosundan adaçyo ile uvertür çekmeleri ▪︎ Benim Moda'da yaşadığım dönem ve Moda Kadife Sokak ve Kızılok ▪︎ Benim Feneryolu sürecim ve orada Kızılok'un eskiden yaşadığı ve ortaçgil ile çalışmalarını başlattığı teras dairesinin olduğu binaya komşuluğum ▪︎ Bostancı Çatalçeşme'de Geçmiş yıllarda Kızılok'un özel kullandığı Osmanbey apartmanındaki Çekirdek Sanat Evinin her gün önünden geçerken Gitarist arkadaşımın onun buradaki hatıralarını yâd edip anlatması ▪︎ Gitarist arkadaşıma bu süreçlerden bazılarını latife olsun diye müstehzi ve basit bir ifadeyle anlatınca onun bana "why high one why" parçasını çalıp söylemesi Yani bilemedim bacadan girsem keser mi meselelerin hepsini. Neyse sırayla başlayacağız Kitap mı yazsam acaba kendine söner lambalar kendi uyur uykular sabaha kalmış gözlerim yine de yalnız değilim sen varsın hasretin var bize bizden kalan..

Ef. · yanıtladı · 2 ay

Lise yıllarımda bir arkadaşımın ödünç verdiği bir roman vardı... Sanki sayfaları hafifçe menekşe kokan, hüznüyle 'Huzur Sokağı' hissiyatını andıran naif bir kitap. İçindeki o sevda, insanı çekingen ama çok derin bir yerden kendi içine çekiyordu. ​ Hikâyenin sonu buruk bitmişti; bir taraf için hüzünlü, diğeri içinse muamma... Sona doğru karakterlerden birine öyle yoğunlaşmıştı ki yazar, o anı hiç unutamıyorum: Karakter, Düş Sokağı Sakinleri’nin 'Gayret Et Güzelim' şarkısını dinliyordu. Şarkıyla kelamın o anki hemhâlliği, henüz lise çağında olan ruhuma öyle bir işledi ki; bugün ne zaman o grubu dinlesem zihnime hep o romanın buğusu düşer. ​O yüzdendir ki bazen yazılarımın sonuna dinlediğim ya da ritmini çalıştığım şarkıyı eklerim; muhatabım ruh halimi, zihnimdeki melodiyi bilsin diye... Anlaşılan o kitaptan ben de heybeme bir şeyler katmışım. ​Kitabı ve yazarını ne kadar araştırsam da zihnimde bulamadım. Belki bir gün bir sahaf rafında yeniden rastlarım da 'İşte, seni yine buldum!' diyebilirim... Umarım. ​Gelelim sizin kasr-ı havatırınızda açılan o kapılara, pencerelere ve dahi bacalara... ​ Sohbetlerimizde bugüne kadar anlattığınız her bir hatıra öyle bir ışıltı, öyle zengin bir ruh barındırıyor ki... Küçücük bir şarkının bir kitap sayfasında geçmesi bile yıllar sonra benim zihnime böyle bir iz bırakabiliyorken; sizin bu yaşanmışlıkları, bu ince estetiği bir satıra, bir kitaba mühürlemeniz sadece kendinize değil, o satırları okuyacak her ruha büyük bir armağan olur. ​ Bence bacadan girmeye gerek yok; o kitap kesinlikle yazılmalı. Sadece bir kişinin dünyasında kalmayacak kadar güzel bir kelam ve yaşanmışlık var ortada. Yazın ki, bir gün bir başkasının hayatına da böyle naif bir ışıltı katabilsin...✨️