Anonim...
NAZAN ARISOY | 117 Gitsen tam bir gidiş olmalı, kalsan yaşamak. Yaşamak isterken, yok sayılmak ne acı. Acıtma. Öldürme seninle geçmişimi. Dokunma. Dokunduğun yer amansız yara. Senden başka hiçbir varlığın dokunmasını istemiyorum ruhuma. İyileştireceğini bilsem de kaçıyorum başka dokunuşlardan. Gideceksen git artık. Ben de kendimce yaşamak istiyorum. Sen hiç kendinden vazgeçtin mi? Kendini yok saydın mı? Aynadaki görüntünün içinde olmayışınla yüzleştin mi hiç? Bir kaç dakikalık rüyaları, bir asır gibi yaşamayı diledin mi? Eksildin mi lime lime her geçen gün? Hayatım diyen birinin hayatının hiç bir yerinde olmadığına şahit oldun mu hiç? Nefret edebilmek için birinden, Tanrı'ya yalvardın mı? Ruhunu iplerinden zihnine bağlayıp esir ettin mi? Sonra o esir ruh, bir dokunuşla kaçtı mı sakladığın yerden? Dümeni kaybolmuş koskoca bir gemi gibi karaya oturdun mu esen hafif bir rüzgârda? Bir kelimenin peşinde dünyaya bir cümle olmak kolay, o cümle ile seni şaheser edenin gönlü olmasa anılır mıydın hiç? Eksildin. Umuttun diye eksildin haberin yok. Hayaldin, kâbusa döndün, tükendin. Vazgeçilebildim de denemez ama yok sayılman için çabalıyorum bu aralar. Sessizliğimle attığım çığlıklar benim gibi ruhların tercümanı oluyor şimdi. Sana ruhumun kararı ile bedenimin de sırtını döndüm artık. Gözlerime seni görmeyi yasakladım bir süreliğine.