Hayata karşı 2-0 geriye düştük döner mi burdan
Ölene değin sürüyor o maç. O vakte kadar bir sürü geçiş fırsatı yakalayacaksın. Derin nefes alıp gayret ederek hücum setleri çizip uygulayacaksın. Ancak finalde tabela lehine döner mi, dönse bile gönüllerde yer edinir mi, gurur veren mağlubiyet gibi mi olur, yaşanmış bir ömür gibi mi olur bilmiyorum. Bunun yorumu da olmuyor birde. Kim bilebilir o dakikada neden onu yaptın, falan şeyi neden yaşadın? Her şey bittiğinde gol yedim diye kendini yiyip bitirdiğin şeyler atacağın 10 golden hayırlı çıkabilir. Allah bilir, biz bilmeyiz. Bizim elimizden ancak inanıp devam etmek düşer. Bu inançla başına gelenler günahlarına kefaret, nimetlerde lütuf olur. Allah kuluna zulmetmez. Vardır bizim için de bazı planlar, müsterih ol. Yoksa da kazık çakmaya niyetimiz yok zaten buraya. Kime kalmış ki bize kalsın. Tepe tepe yaşasın kalanlar. Gönlümüzü bırakırsak ancak ve ancak sevdiklerimizde bırakırız parça parça. Ama onlar da buranın ürünü değil. Elbet kavuşulacak. Gollere üzülme. Elbet onlar da geçecek.