AnonimKibir insanın bilmeden cahilce kendini beğenmesi ve üstün görmesidir.. Diyelim ki karşımızdaki muhatabımız dalından kopmuş yeni bir zeytin. pırıl pırıl parlıyor Hani insan O anda ağzına atıp yese tadına doyamaz gibi geliyor.. Ama tabii içinde henüz çıkmamış bir acısı var yani asidi var.. O acı su zeytinden dışarı çıkmadıkça onu Kargalar bile yemez.. O acı suyun Dışarıya çıkması için ya taşların arasına girip ezilmesi lazımdır zeytinin asit bir tarafa halis yağ bir tarafa çıkar.. Ya da tuzun içine gömülüp yanması lazımdır.. Yani yanmadıkça ya da ezilmedikçe içindeki asit yani o acılık dışarıya çıkmaz.. Işte insanın da içinde Kötü Çirkin sıfatlar vardır bazıları fıtraten gelir bazılarını da insan sonradan kesb eder veya bazılarını azdırır.. Bunları tedavi etmek bunları içinden çıkarıp temizlemek de insanın bu dünyadaki batınî imtihanıdır.. Şeriat zahiri düzeltir zahiri temizler tasavvuf da batını temizler.. Işte insanın böyle bir durumda muhatabına bilerek üstten alması ve ona karşı ezici davranması kibir değil tam tersine büyük bir hikmettir.. Ama o anda ezilen nefis ciyaklamaya başlar ve bundan hiç zevk almadığı için hiç haz etmediği için karşıdakinin kibirli zanneder.. Halbuki o anda içindeki acı su dışarıya çıkmaktadır.. Ezilmesi onun çok büyük menfaati nedir.. Ama doktorluktan hekimlikten ve hikmetten haberdar olmayan bunu eziyet zanneder bunu kibir zanneder.
hafsa ·
bu noktada muhatap niye ben oldum, düzeltmem gereken hasletler mi var yani