Anonimgeçmişi unutamıyorum illaki kendini hatırlatıyor ve bu benim düzenimi de arkadaşlık ilişkilerimi de bozuyor napmam gerekiyor bilmiyorum
Bu konu çok uzun bir konu. Geçmiş he deyince silinmiyor,unutulmuyor. Bazen insanın zihnine öyle kazınıyor ki tamiri mümkün olmuyor. Onunla yaşamak zorunda kalıyor insan. Onunla yaşarken de şimdiyi kaçırıyor. Şimdiyi kaçırınca da kaçırdıklarına hayıflanıyor. Bir döngü içinde kısılı kalıyor yani. Ben de geçmişimi unutamıyorum. O 6 yılı asla unutamıyorum. Tam unuttum diyorum geliyor kendini hatırlatıyor. Bu konuda belki de konuşacak en ama en son kişiyim. Terzi kendi söküğünü dikenez derler. Hayatım boyunca hep birilerine merhem olmaya çalıştım. Hep yardım eli uzattım, kimseyi yalnız bırakmadım. Zaman zaman yalnız kaldığım,yalnız hissettiğim dönemler oldu. Bana el uzatanlar oldu tabii. Ama ben kimseye içimi tam anlamıyla dökemedim. Sanki devlet sırrı vermişim gibi hissettim kendimden en küçük parçayı açık ettiğimde. Utandım, dedim zeynep napıyorsun, sus. Kimseye açık etme o yüzünü,bak herkes nefret eder senden. Etmediler ki nefret. Onlar da bana derman olmaya çalıştılar. Çabaladılar en azından. İçimdeki o kafesten hala kurtulamadım. Belki çok dışa dönük görünüyorum, öyle hareket ediyorumdur ama ben içe dönük biriyim. Geçmişi unutamıyoruz madem, tamamiyle silemiyoruz. Elimizden geldiğince sessize alacağız o geçmişi. Ya da o geçmişle barışacağız, yüzleşeceğiz. Geçmişle yüzleşmek çok zor biliyorum. Çünkü ben de kaçıyorum o yüzleşmeden. Ama biliyor musun yüzleşince belki ağır geliyor,belki acı veriyor ama sonrasında iyileştiriyor insanı. İnsana derman oluyor. Kimsin bilmiyorum. Eğer bu mesajımı görüyorsan bana dmden ulaşabilirsin. Her daim konuşabiliriz. Yalnız hissetme bu süreçte. Cesursun. Cesur olmasan bunu nasıl düzelteceğini kafana takmazdın bile. Boş yaptım sanırım biraz. Kendine iyi bak güzel insan.