Bazen günlerce yalnız kalabilirmişim gibi geliyor, olması gereken buymuş gibi, benim aradığım rahatlık izole bir hayatta saklıymış gibi. Yine de her gün hayatlar yüzleşince ikileme düşüyorum sürekli. Yalnızlık benim seçimim mi yoksa sadece insanlarla nasıl bağ kuracağımı mı bilmiyorum diye düşünüyorum, çıkılmaz bir döngü gibi. Bir ah ulan da benden olsun, bayağı uzun olanından.
insanlarla minimum iletişim kurmayı seven biri olarak, izole olduğumda hayatımın her zaman daha kötüye gittiğine inanıyorum. neden bilmiyorum insan için iletişim bir şekilde gerekli. bunun gerçekliğinden hiç hoşlanmıyorum mesela. ama insanın ruhuna maalesef fazla yalnız kalmak iyi gelmiyor. bunu sonsuza kadar yalnız kalabilirmişim gibi hisseden biri olarak söylüyorum. bunun haricinde yalnızlık bir seçim veya mecburiyetse bile, bağ kurmak sadece bizimle ilgili bir şey değil. karşı tarafın da sizinle bağ kurması gerekiyor, karşılıklı yani. bu yüzden eğer problem böyle bir şeyse, sadece kendinizi suç suçlamayın. bir de neden olmuyor yerine, doğal akışında bağ kurmaktan çekinmemenizi söyleyebilirim. belki bir nebze değiştirecektir durumu.