AnonimSanırım benim takıldığım yer tam olarak burası. Anlamlandırmanın kendisinden ziyade ona yüklediğim anlamdan dolayı bana yükleidği sorumluluk beni düşündürüyor. Kaldıramayacağımdan dolayı korkuyorum sanırım. Bazen insan yaşadıklarını anlamlandırarak iyileşirken bazen de sırf katlanabilmek için ona anlam yükleyebişiuor. Tabi bir de ben bu meselenin dini bir boyutu olup olmadığını merak ediyorum. Biz yaşadıklarımıza anlam verirken hemen hemen kader, imtihan, hikmet, sabır ve tevekkül vs üzerinden düşünüyor ve yaşadıklarımızı ona göre değerlendiriyoruz. Ama inanmayan biri için bu olanaksız geliyor. "Bize yaralarımızla birlikte yaşamaya devam etme gücü veren o tuhaf şey her neyse onun seni asla yüzüstü bırakmasına izin verme" s. becket. O tuhaf şey dediği insanın içten gelen inanma ihtiyacı değil mi? Öyle olmasaydı yaşadığımız ve yaşayacağımız onca şeye ragmen devam edecek gücü kendimizde er ya da geç bulamazdık sanırım.
Yasin ·
Anlamlandırmak bazen iyileştirir, bazen de sadece katlanabilmek için bir hikaye üretmek gibidir. Her zaman en doğru anlamı çıkaramayız, çıkarmak zorunda da değiliz. Hayat, anlamlara sığmayacak kadar geniş bence. Her şeye “kader” deyip geçmek de bir kaçınmadır, her başa gelene derin anlamlar çıkarmak da. Diğer tarafta ise insanın bir şeye inanma ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Bu kimi için din, kimi için hayatındaki bir insan, kimi için de olmak istediği insan olabilir. O inanç, yaşadıklarının ağırlığına rağmen devam edebilmesi için insana bir dayanak verir. Belki de yazarın bahsettiği "o tuhaf şey" biraz budur. Aaçıklayamadığın şeylerin içinde bile yaşamaya devam edebilmek önemli