AnonimDavulun sesi uzaktan hoş gelir tabi ki. Haklısın; ben seni uzaktan görüyorum, yakından nasıl biri olduğunu bilmiyorum ve biliyormuş gibi yapmayacağım. Burada görüyorum ki sana yazanların bir kısmı seni ikna etmeye, bir kısmı yola getirmeye, bir kısmı da yenmeye çalışıyor. Ben bunların hiçbirini istemiyorum. Romantize de etmiyorum, sadece okumaya çalışıyorum seni. Okudukça da daha da derine iniyor insan sende. Belki de o inmeye çalıştığım derinlik keyif veriyor bana. Puzzle gibi hissettiriyor zihnin. Öfken, heyecanın, kimi zaman bıkkınlığın, kimi zaman mizahın. Keşfetmek istiyorum seni. Yenemiyorum bu hissi. Ama istek tabi bunlar sadece. Olmayacağını da biliyorum. Zaten net bir şekilde yazmışsın istemediğini böyle bir iletişim. En ufak yeşil ışığın olsa devam ederdim ama şu durumds tabi ki ısrar etmeyeceğim. Rahatsız ettiysem kusura bakma. İyi ol. Ps: Paul Auster öneren bendim. Kendisi benim en sevdiğim yazar. Çok buhranlı bir döneminde tutunduğum bir dal olmuştu onun kalemi. Umarım bir gün okursan beğenirsin.
Teşekkür ederim. Dr. D, üniversitede yanında research assistant olduğum ve advisorım olan prof ile konuştuğum bir konuyu bu. Materyalist ve inançsız bir kadındı. Ondan da çok etkilendim biliyorum ve hatta onunla yaptığımı projelerden çok fazla etkilendim. Puzzle gibi diyorsun. Bu konu beni tedirgin eden bir şey -hiç şaşırmadık-. Keşfedilmeyi zorlaştırma sebebimin en iyi babayı seçmek olabileceğini söylemişti. Ben ise ördüğüm ağlarda dolaşmaktan keyif aldığını söyleyen erkeklerden daha da korkuyorum. Bu beni yine bir yol, ödül, elde edilen şey yapar. Bana bundan kaçamazsın bilinçaltında üremek var ve sen bunu sadece en iyi partner için zorlaştırıyorsun demişti. Bana böyle şeyler söylemeyin olur mu? Derinleşmek, keşfetmek falan. Korkutuyor beni. Yazarın triology'si tek setmiş o gün hemen satın aldım. Kitaplığımda şuan. Okuyacağım. Teşekkür ederim.