tek ben yazıyom, üzücü

Kahroldum...

Neyse ki bu çabuk geçti

Sezen hep zihnimizin bir kenarında açık bir radyo. Elhamdülillah iyiyim bence. Sadece sorguladım kendimi. Evde kendi kendime kalmaya vakit bırakmamam acaba kendinden kaçışın, dolayısıyla duygularımı bastırmamın bir sonucu mu ki diye. Bazen insan iyiyim sanıyor da meğer hep halının altına süpürmüş tüm külleri, fark edince de birikmiş oluyor işte. Ben de o yüzden kendimi hep yoklarım, psikolojim yerinde mi, nasılım iyi miyim vs. Gerçekten insanın ruh sağlığı çok önemli. O bozuldu mu Allah'a taatin de bozuluyor. Kulluğun iyi ilerlemesi için akıl ve ruh sağlığı da çok önemli. Öyle işte. Destan yazdım ne gerek vardıysa.

Ben genelde kendi kendimi tartarım hep, o şekilde anlarım. Başkası tarafından değil. Yani ruh sağlığı bozulan insanın aklı da bozulmaya başlıyor bence, bu anlamda bağlantılı. Mesela depresif olduğumuzda vs. ibadetten uzaklaşabiliyoruz. Yani mesela benim Allah'a çok kırgın olduğum uzunca bi dönem oldu. İsyan ediyordum ve Allah'la aram pek iyi değil gibiydi. Bu durum da işte ibadette gerilemeye yol açabiliyor. Belki ben değil de başkası olsa orda ibadeti bırakabilirdi. Ki başka insanlar isyan sebebiyle dinden uzaklaşabiliyor ve inançsızlığa kadar gidebiliyor bu durum. Onun için dedim ruh sağlığı önemli diye.

Rica ederim, ne demek. Tivitlerimden gördüyseniz kendi kendimin psikoloğu olduğumu yazmıştım geçenlerde:) kendimi tartarak her zaman ruh halimi anladığımı iddia etmiyorum ama genel olarak kendime karşı analiz hâlindeyimdir, bu sebepten az çok çözüyorum gibi, tabii insan denen muammayı çözmek ne kadar mümkünse.

Mesela siyaha durduk yere bu renk siyah demezsiniz ya, aşikârdır. Benim durumum öyle olabilir. Söylemekten ziyade genelde bilirler benim çok düşündüğümü.