62. Güün?

Amin cümlemizden inşşalah. (Geldi)

Sevindim. Tarihçe-i Hayat'ın başı çok güzel bir anı kitabı tadında. Üstad'ı ve zamanı tanımaya çok faydalı oluyor.

Hepsi ihtiyaç. İmanî eserleri elbet kalbe, zihne ders olarak alıyoruz. Ancak hayat düsturları, insan ilişkileri, iniş çıkışlarda neler yapılır yapılmaz... Ve hatta dönem siyasetinin etkileri... Bunları da Tarihçe ve lahika'lardan alıyoruz. Külliyat takibinde aralara atılır ki bu denge korunsun. Ben şahsi hayatıma da uygulamaya çalıştığım bir çok köşetaşı prensibi de hep bu eserlerden çıkarttım.

Çok uzun düşer ya saymak. Sayabilir miyim onu da bilmiyorum açıkçası. Ancak insanın önce zihnen ve kalben ikna olması gerekiyor hayatta uygulayabilmesi için bazı kaideleri. Misal "Müslümanlar benim kardeşim" ifadesine itiraz eden yok. Doğru ve hakikat bir cümle. Ancak sokaktaki adama "kardeşim" gibi davranmak başka bir kas gerektiriyor. Çalışılması gereken bir kabiliyet. Benim için "Uhuvvet Risalesi" bu kasımı çalıştırdığım bir alan. Oradaki deliller zihnen ikna ediyor beni. "Tamam bu adam hakkaten benim kardeşim" diyebiliyorum. Bu ve benzeri şeyleri de bulup hayatıma ilave ediyorum eser içinden.