AnonimCemil Meriç’in benim için bu konuyu da içine alan çok güzel bir sözü var: “İyilik yapan karşılığını bekliyorsa tefecidir.” Yunus’un da Allah’la ilişkisini mükâfat ve ceza hesabının dışına çıkaran çok güçlü dizeleri var. Bence meselenin kritik noktası burada. Kul ile Allah arasındaki ilişki bütünüyle bir çıkar ilişkisine dönüşmemeli. Gönüllülüğe, muhabbete ve merhamete dayanan bir ilişki olmalı. Tabii “olmalı” derken bunun benim anlayışım olduğunu söylüyorum, kesin bir hüküm vermiyorum. Ama buradan, insanın Allah’tan bu dünyaya dair hiçbir güzellik beklememesi gerektiği sonucu da çıkmaz. Böyle düşündüğümüzde Hristiyanlıkta olduğu gibi hayatı sürekli acı çekmenin yüceltildiği, neredeyse mazoşist ve trajik bir yere sürükleme tehlikesi doğuyor. Oysa biz Cenab-ı Allah’tan sağlık istiyoruz, huzur istiyoruz, karşımıza iyi insanların çıkmasını istiyoruz, hayırlı evlat, hayırlı bir gelecek ve rızık istiyoruz. Duanın kendisi bile insanın bu dünyada güzellik istemesinin yanlış olmadığını gösteriyor. Nitekim “Rabbimiz, bize dünyada da güzellik ver, ahirette de güzellik ver” diye dua ediyoruz. Bence ayrım şurada. İbadeti dünyevi bir kazancın bedeli olarak görmek başka, Allah’tan dünya ve ahiret güzelliği dilemek başka. Birincisinde alışveriş mantığı var, ikincisinde kulluk ve tevekkül. Üstelik buradaki “güzellik” de günümüz dünyasının bize mutluluk diye sunduğu sınırsız haz, keyfe doymuşluk veya sürekli iyi hissetme hâli değil. Daha çok mutmain olmak, huzur bulmak, insan ve kul olarak haddini bilerek son nefese kadar hayatı hakkıyla sürdürebilmek. Ben dünyevi ferahlığı biraz da böyle anlıyorum.
saka ·
Allah cc razı olsun, çok güzel ifade ettiniz, teşekkür ederim.