AnonimBilmediğim için sordum belki bu konuda bir üstadın tedrisinden geçmiş olabilirsiniz. Başkalarını da mücaz kılma yetkiniz olabilir. Samimi olarak sordum çünkü sizin de bu konuya âşina olduğunuz besbelli. Şahsımın İngilizce ve Arapça lisanlarında ileri derecede ihtisası ve Almanca ve Farisi lisanlarında da kısmi ihtisası olmasından dolayı bu kelimeleri kullanıyorum Yani bu kelimeler Divan edebiyatına aşinalığımdan mütevellit kullandığım kelimeler değildir ama bu lisanlara vakıf oluşum Divan edebiyatına âşina olmama sebep oluyor.. Evet bu konuda sizin görüşünüze katılıyorum kabiliyet önemli bir faktör ama insanın bu kelimeleri kullanıyor olması Tahmis müstezat , nazire ve benzeri r sanatları yapması için yeterli değildir. Necâtî Bey’in o dünyevi neşesini alıp, seher vaktinin uyanık sükûnetine bağlamak ve bunu 'iki nefes' sırrıyla şerh etmek, Divan geleneğinde nazire denen inceliği hatırlatıyor. Bilirsiniz, klasik edebiyatta bir şairin önceki bir beyti dönüştürmesi sadece kelimelerle oynamak değildir. Sûfî şairler buna 'kelama yeni bir ruh üflemek' derler. Tıpkı aynı perdeden başlayan bir nağmeyi, her hançerenin kendi rüzgârıyla bambaşka bir makama süzmesi gibi. Sözün zahiri Necâtî Bey'e ait kalsa da, o söze 'iki nefes' arasındaki o uyanıklık sırrını veren batın, tamamen o vaktin nefesidir. Sazın teline dokunan mızrap ne kadar ehilse, o sesten süzülen mânâ da o kadar aşina ve duru oluyor. Burada arabî ve farisi kelimelere vükûfiyetten ziyade gönül inceliği ve duru bir nefes gerekiyor. Ben öyle olduğumu iddia etmiyorum ama o sanat bunu gerektiriyor.
saka ·
Divan şiiri yazabiliyorum ama herhangi bir tedristen geçmiş değilim. Tabi kelimelere aşina olmak yeterli değil, istidat da mühim.