Anonim · 5 ay

Almakta zorlananların çoğu, sürekli veren insanlara dönüşür. Çünkü vermek bir kontrol alanıdır; borçlu kalmazsınız, kırılmazsınız ve en önemlisi, reddedilme riskini en baştan yok edersiniz. Aşırı vericilik, gizli bir savunma mekanizmasıdır. Anladığım kadarıyla bu tweetinizde kendinden vazgeçerek verme halini anlatmışsınız. Örneğin peygamberler, evliyalar veya ruhsal karakterleri düşünürsek sizin bahsettiğiniz hal anlaşılıyor. Bu kişiler savunma mekanizması olarak değil, herhangi bir karşılık beklemeden kendinden aşırı vererek yardım etmiş olmuyorlar mı?

Merve · yanıtladı · 5 ay

Çok ince ve derin bir ayrım, teşekkür ederim. Bahsettiğiniz peygamberler, evliyalar veya yüksek ruhsal karakterlerin vericiliği bir özden taşma halidir. Onlar eksiklikten veya korunma güdüsünden değil, tam aksine içsel bir tamlık ve aşkınlık boyutundan verirler; dolayısıyla orada bir ego savunması yoktur. Tweetimde bahsettiğim aşırı vericilik ise modern insanın yara kapatma, sevilmeme veya reddedilme korkusuyla geliştirdiği bir savunma mekanizması. Biri içsel bir zenginliğin paylaşımı, diğeri ise bir güvenlik arayışı. İkisi görünüşte aynı ama niyet ve kaynak olarak bambaşka dünyalar.

12 takip mesajı

Takip mesajları

Anonim · 5 ay
Peygamberler, evliyalar veya ruhsal karakterler insanlara iyiliği, güzelliği, doğruyu ve yanlışı öğretmek için gönderilen örnek kişilerdir. Bu insanları kendine örnek alarak yaşamaya çalışan birini kendini korumaya çalışıyor veya eksikliğinden dolayı böyle davranıyor diye düşününmemiz sizce doğru mudur?
Merve · 5 ay
Tabiki doğru olmaz. İnsan, ruhsal büyüklerini örnek alarak dünyevi hiçbir karşılık beklemeden vermeyi öğrenebilir bu en yüksek mertebedir. Benim kastettiğim fark şu O büyük zatlar 'hayır' diyemedikleri için değil, 'evet' demeyi seçtikleri için verdiler. Yani iradeleri bütünüyle özgürdü. Oysa pek çok insan kaybetmekten korktukları, hayır diyemedikleri, hayır dediklerinde o cevabın getireceği sorumluluklardan kaçmak için vericiliği seçiyor. Eğer gönüllü bir vericilik varsa ortada ve o rehnerler ışığında o vericilik kalbte huzuru mutmain kılıyorsa oradaki bir savunma mekanizması değil erdemdir.
Anonim · 5 ay
Modern zamanın en büyük problemi önce ben demek. Medya ve insanlar arasında da bu duygu sürekli empoze edilmeye çalışılıyor. Sonuca baktığımızda herkes geçmiş zamanlara göre çoğu şeye sahip ama herkes mutsuz. Neden çünkü bahsettiğimiz karakterlerin bize öğrettiği başkalarının mutluluğu ile mutlu olmayı unuttuk.
Merve · 5 ay
Hayat bir dengeden ibaret. Dediklerinize katılmakla birlikte, sıradanlıklar içinde fazla olan her şeyin hayat terazisini bozduğunu düşünüyorum. Şu da bir gerçek o teraziyi dengede tutmaya çalışarak imtihan oluyoruz. Veren insan almayıda bilebilmeli. Keza İslam da bize kendi dini sorumluluğumuzu yüklüyor zaten. Kimse senin günahının sevabının bedelini ödemeyecek yada bizler bir başkasının. Benim demek istediğim verici olarak neyi amaçlıyoruz, neden verici rolünü üstleniyoruz? Sizin dediğiniz gibi olsa her verici insan mutlu olurdu.
Anonim · 5 ay
Tabiki insan alma verme dengesini sağlamalı. youtube.com/shorts/I0SRI9tLYxw… Kastettiğim bu videodaki gibi insanların, birinin başarısına sevindiğini görünce şaşırmaları, inanmamaları. Video kurgu olsada.
Merve · 5 ay
Kapitalizim ve emparyalizmle beraber global çapta insanlara rekabet duygusu aşılandı çünkü. En başarılı olmak, en güzel olmak, en iyi olmak. Gunnies, Miss World, FİFA gibi bir çok batı kaynaklı çoğu 2.Dünya Savaşın'dan sonra ortaya çıkan bir rekabet sahası sayabilirim. O rekabet altında kutuplaştırılmak isteniliyor. Çünkü birlik ve topluluk olursa üretim artar tüketim azalır ve böylece kapitalizimde emparyalizimde çürür. Bunlar bir kaç neden tabiki. Ama işin özüne dönersek tweettimde demek istediğim bir bencillik değildi. Vermeyi bir erdem olarak yapmak ve verdiğin kadar alabilmeyi de bilmek.
Anonim · 5 ay
Dediğinizi anlıyorum ama günümüzde bu denge bencillik tarafına bozulduğu için kendini kullandırtmadan verici olmanın daha değerli olduğunu düşünüyorum.
Merve · 5 ay
Ben hep kendime "sana taş atana gül uzat" felsefesini şiar edinen biriydim. 26 yaşımdayım ve gül uzatırken dikenlerinide kendime batırdım hep. Bu bencilliği övdüğümden değil ama uzattığım güllerdeki kan başka ellere de bulaştı. Fazla verici olduğumda aslında karşımdaki insanlara da o vericililkle kötülük yaptığımı fark ettim. Annelerimizi düşünelim, vericiliğin sonsuz örnekleri. Ama ben annemin bana daha az fedakarlık yapıp daha mutlu bir kadın olmasını arzu ederdim. O vericilliği bende bir dönem suçluluk hissettirmişti mesela. Ben sizi anlıyorum, verici rolünü üstlenebilmek çok önemli ama bir çerçeve içinde bence.
Anonim · 5 ay
Burada alma verme dengesi ortaya çıkıyor. Arkadaşlık ilişkileri üzerinden düşünürsek birine bir iyilik yaptığınızda karşılığını nasıl verdiğine bakmamız gerekiyor. Kötülük görüyorsak ve karşılığında iyilik yapmaya devam ediyorsak orada vericilik değil kendimizi kullandırtmış oluyoruz.
Merve · 5 ay
İşte tam olarak denge önemli.
Anonim · 5 ay
Yanlış anladınız. Amacım bir fikri tartışmaktı. İyi akşamlar.
Merve · 5 ay
Yok dediğim gibi ben anladım sizi, bilakis çokta memnun oldum böyle bir tartışma içinde olmaktan. En başta dediğiniz alma verme dengesini tasdiklemek için dengeye vurgu yaptım. Ağzınıza sağlık güzel bir sohbetti benim için. Keza doğru fikir yoktur, tek bir doğruda yoktur zaten.

Bu sohbet sadece okunabilir

Takip soruları, Merve yanıtlayınca burada görünür.

Sen de soru sor