Anonimdiri memeler dizesine ne diyosun ismet ozelın
Şehvet, insanın deneyimleyebileceği en kuvvetli duygudur. Şiirin tamamında yoğun bir şehvet hissediliyor. ancak bu tabii cinsi anlamdaki his değildir. Bana kalırsa her duygunun en en uç noktasıdır şehvet. İhtiras... Özel bu şiirde de yaşama dair şehvet duyuyor. Yalnız hayata duyulan bu şehvetin bir de nedeni olmalı. Neden hayat, neden sevgilim hayat? Bunu yine Özel söylüyor bize, "ben öyle bilirim ki yaşamak berrak bir gökte çocuklar aşkına savaşmaktır". İşte Özel'i hayata dair bu denli şehvetli kılan, çocuklar aşkına savaşmaktır. O kadar ki savaşmamak, ölmekle eşdeğerdir. Nitekim "çünkü biz savaşmasak anamın giydiği pazen sofrada böldüğümüz somun yani ıscacık benekleri çocukluğumun cılk yaralar halinde; yayılırlar toprağaetlerimiz kokar gökyüzünü kokutur". Yaşamak, savaşmaktır dedik. Peki kime karşı? Onu da söylemiş aslında. Sermaye ve onun kuklası olan devlete karşı savaşmak. "Tomarla muştuyu omuzlayarak genç adamlar polisin sevmediği genç adamlar sokaklarda patronları kudurtan gazeteler satarlardı." Neden bu adamları sevmiyor polis? Çünkü patronları kudurtan gazeteler satıyorlar. İşte Özel, yaşama -yani sermayenin kurduğu bu düzene canla- başla savaşmaya- dair içinde çok kuvvetli bir his duyuyor. Bu kuvvetli hissi de şehvet ile önümüze koymuş. Şiirin sonu da bu düşünceyle muvafık. İnzal.. inmek demek tabii de mecaz anlamı orgazmdır. O kadar şehvetli bir uğraşın sonucunda -berrak bir gökte çocuklar aşkına savaşmak- hitama eriyor savaş. Böyle anlıyorum Özel'i biraz