AnonimBize bir şiir terennüm et ama izahıyla
Evet, İsyan diyelim o hâlde. Özel gömlek manşetlerini birkaç kez geriye katlamış, bağrından iki düğmesini açmış ve şakaklarında damarlar ayaklanmışken yazmış bu şiiri. Eski Şubatların hazin ayak sesleri diyor. Tabii bahsedilen Çarlık Rusyasının yıkıldığı Şubat Devrimi'dir. Devrim hemen birinci harp sonrası 17'de yapılıyor. Demirden sağanakların, bombardıman uçakları olması muhtemeldir. Sevdiği olarak tasvir ettiği proleterler. Eski yaraları kabuk bağladığından sertelmiş ancak yeni yaraları ona sanki can çekiştiriyor. Nal sesleri muhakkak devrim olsagerek, marşlar ve yumruklar... Döl veludiyettir, inat her şeyiyle ve her şeyine rağmen belki yaşama tutunmak. İşte bir devrim ki sanki nesli hâvi. "Hırpanî bir okşayışla akşam yanaşınca çocuklara ben karakavruk yüzümün arkasında kırbaçlayarak büyüttüğüm ağrıyı bırakıyorum". Burası bi hayli yoğun. Kırbaçlayarak büyüttüğü ağrı bence proleteryadaki devrim şehvetidir. Onu var eden de yine kendisidir. Nitekim "halksa kal'am onu kal'a kılan benim" diyor. Devrimin itkisi, yine benim. Hatta diyor ki öyle kamçılayıp arkasını boşvermek değildir yapacağım, kavganın göbeğidir benim yerim. Yıllardır emperyalizm, etrafımızda kan ile hükmetmekte diyor sonra. Bu kan ile yunmuş toprağın balçığı sarmış dört yanımızı. Kentlinin cebinde taşıdığı cinayet fotografı ise, üzerinde birtakım şahısların resimleri olan banknotlar. Köylü... İşte bu "rezil ve tiksinç yaratık". İşte tüm bunlara isyan ediyor belki de Özel. Toprağı ve kanıyla devrimdir. O toprak -ki çokçaları onu gül ve sair çiçeklerin ıtrının menbaı münbit bir ana sayagelmiştir- isyan ile mana kazanır. Güllerin kokusunda değildir mana. Asıl güzel kokan, işte bu şehvet ile dolup taşan isyan aşkıdır, kavgadır, isyan için sıkılmış yumruktur. İsyan ki uyurları uyandıra