Yazmayalı uzun zaman oldu. Beklettiğim için özür dilerim efenim. Kızın o saf, narin yüzüne bakarken söylediği sözün ağırlığını düşündü. Hayatı üzerine ettiği yemin, emekli olduktan sonra karşısına çıkmıştı. "Gerçi... Şu an karşımda olduğuna göre..." diye içinden bazı vehimler geçirdi. "Bunu düşünmenin sırası değil!" diye kendine kızdı, acele etmeliydi. Prenses hastaydı ve bakıma ihtiyacı vardı. Önce üzerinde ona fazlalık olan ve ona zarar verecek kıyafetleri çıkarması gerekiyordu. Üzerinde kalın bir ayı postundan yapılmış kürk vardı. Bu o çocuğun giydiği kıyafet gibi duruyordu. Kızı soğuktan koruyabilmek için kendi kıyafetini ona vermiş olması muhtemeldi. Yazarın bahsetmeyi unuttuğu, çocuğun yarı çıplak olma durumunu da açıklıyordu bu. Fakat bu kadar ağır bir kıyafetin altında kalmasından hem de çocuğun kendi ısısını ayarlayabilme gücünden dolayı bu kürk fazlalıktı. Hem de dışarıda yağan karın altında epey ıslanmıştı. Bu ağır kıyafeti çıkarınca kız daha rahat nefes alıp vermeye başlamıştı. Rowan, kızın ateşini tekrar kontrol etti. Ateşi halen vardı ama artık yanmıyordu. Kürkün altında kızın kendi kıyafeti vardı. Mor ile pembe arası renkte olan bu kalın kumaştan yapılmış kıyafet bu derece bir fırtınada yeterli gelmese bile soğuğa karşı koruyucu olduğu söylenebilirdi. Kıyafet baştan sona ıslaktı. Dışarısı soğuk olsa da epey sıcak altında bulunduğundan vücudu çok fazla terlemişti. Çok su kaybetmiş olmalı diye düşündü Rowan. Kıyafeti çıkaracakken Rowan'ın gözü karnın sol alt tarafındaki koyu kırmızı lefeye takıldı. Kan akmış ve kan kıyafetin üzerinde kurumuştu. Çocuğun, elini vücudunun bu bölümüne getirdiği anı hatırladı. Burada yarası olduğunu söylemek istedi yani. Kelime kullanmadan anlatabilmenin en etkili yolu olmasa da elinden gelen buydu. Yaralı olan kısmı net görebilmek için kıyafeti yukarı doğru çekti. Basit bir pansuman işlevi yapılmıştı. Kesinlikle yeterli değildi ama kanamayı hayati düzeye gelmeden durdurmuş olduğu belliydi. Kıyafeti tamamen çıkardı, giyilemeyecek kadar kötü durumdaydı artık. Ecza dolabından merhem alıp kızın yarasına sürmeye başladı. Prenses, yarasına habersizce dokunulmasının acısını sesli bir çığlık ile karşıladı. Lakin iyi bir durumda olmadığı için Rowan'ın müdahelesini durdurmaya yetecek kadar sesi çıkmamıştı. -Acı çektiğinizi biliyorum saygıdeğer prenses. Lütfen biraz sabredin. Pansuman tamalandıktan sonra kızın bedenine uygun birkaç parça kıyafet bulmak için kıyafet dolabını yokladı. Torunundan kalma birkaç parça kıyafet buldu. -Zamanında çok fazla oyun oynarlardı. Hey gidi günler. Derin bir nefes verdi ve o eski, nostaljik hissettiren kıyafeti alıp dolabı kapattı. Bir prensese yakışacak şeyler olmasa da günü idare etmek için başka seçenek yoktu. Önce küçük bir kumaş parçasıyla prensesin bedeninde süzülen terleri sildi. Ardından, ona torununun kıyafetlerini dikkatlice giydirdi ve üzerini ince bir pike ile örterek yatırdı. Islak bir bezi alnının üstüne koydu. Yazmaya devam ettikçe 3000 harf bana az gelmeye başla-
yaw bu kız neden bu hâle gelmiş oraya gelene kadar meraktan öleceğim galiba Teşekkür ederim ve est ne olacak işin gücün vardır Allahtan zaqa değil onda iki harfte kısıtlanıyor