Anonim · 1 yıl

Baya uzun süredir yazmıyorum, biraz vaktim var, hemen bir şeyler yazayım. Umarım okumak hoşunuza gider efenim. Şiddetli bir şekilde yağan kar taneleri suratıma çarpıyordu. Nerede olduğumu anlamak benim için zordu. Başımın çok şiddetli bir şekilde ağrıdığını hissediyordum. Sol elimi yüzüme, gözümü kapatacak şekilde koyarak en son ne yaşadığımı hatırlamaya çalıştım. -Ah, evet. Bu bir rüya olmalı. Bu soğuk, gri bulutlarla dolu kar fırtınası. Üzerinden onlarca gece geçmişti. Fakat dün gibi hatırlıyordum. Yürümeliyim. Bu kabus ben hareket etmedikçe bitmeyecek ne de olsa. Birkaç adım sonra Vespera'yı karnına aldığı ok yarasıyla karın üzerinde yatar halde buldum. Vespera’nın o acı içerisindeki yüzüne baktım. Zar zor nefes alıyordu ve bilinci kapanmak üzereydi. Tıpkı o zaman bulduğum haldeki gibi. Karnının sol alt tarafına saplanan okun ortasından kırdım. Oku tamamen çıkarsaydım kanamayı burada durdurmam mümkün olmazdı. O sırada kar fırtınasının ardında iki figür belirdi. Öncesinde yaptığım gibi onları kovmam gerekiyor diye düşündüm ve kucağımda Vespera ile ayağa kalktım. -Aynı hatayı tekrar mı yapacaksın? Rowan’ın ağzından çıkan sözleri umursamak gibi bir niyetim yoktu. *** Davetsiz misafirlerin evine gelip yatacak ve oturacak eşyaları işgal edeli 5 gece olmuştu. Kız, belli belirsiz gözlerini açıp az da olsa konuşabiliyor olsa bile canavar çocuk hiç tepki vermiyordu. Adeta bir koma halindeydi. İkisi de fiziksel olarak ilk geceden çok daha iyi durumdalardı. Vespera, o garip hasta halinden çıkmış iyileşme sürecine girmişti. Fakat hareket edebilecek durumda değildi halen. Zayıf bedeni bu tarz hastalıklara alışık değildi ve kendine gelmesi epey vakit alacak gibiydi. En azından Rowan'ın zihninden geçen düşünceler bu şekildeydi. Fakat prensesi buraya kadar taşıyan canavar çocuğun durumu onu daha da endişelendiriyordu. Onun hakkında anlatılan efsaneler ve kendi gözleriyle gördükleriyle uyuşmayan bir durum yaşanıyordu. Binlerce kişilik ordunun karşısında çaresiz kalacağı söylenen canavar uyku halinde tamamen savunmasız durumdaydı. Geçmişinde daha önce de onun yattığını görmüştü ama uyuduğuna, hele hiç uyanmayacakmış gibi uyuduğuna hiç şahit olmamıştı. Fakat bulunduğu durumda bu canavarın durumu bile en büyük endişesi değildi. Geleceğini ön gördüğü tehlike onu daha da çok korkutuyordu. En azından canavar uyansaydı bu durumda kendisine yardımcı olabilirdi ama bu durumda her işi kendi başına halletmesi gerekiyordu. İyi yanından bakarsa evde fazladan tavşan eti bulunması ve kar fırtınasının bitip güneşin açması güzel gelişmelerdi. Camdan dışarıyı izlediği sırada ufukta iki insan silüeti gördü. -Nihayet korktuğum başıma geliyor sanırım. En azından, sadece iki kişi. Evin içindeki sakinlere göz ucuyla baktı. "En iyisi bunu dışarıda, evden uzakta halletmek." diye düşündü. Bilediği savaş baltasını sırtına aldı ve elinde el baltasyıla odun kesmek için dışarı çıktı. Yalan söyleyecekse önce buna kendini inandırmalıydı. Burada durayım ben. Umarım eğlenmişsinizdir.

victoria · yanıtladı · 1 yıl

Teşekkür ederim bende yeni okuyorum baya oldu gerçekten sıradaki bölümü dört gözle bekliyoruz hocam