AnonimÇooook uzun bir aradan sonra hikayeye devam ediyorum, öncelikle beklettiğim için özür diler ve keyifli okumalar dilerim efenim. *** -Sana bir soru sordum, aynı hatayı tekrar mı yapacaksın? Derin bir nefes aldım ve tehditkar bir şekilde gürledim. -Cevabın bu demek. Hatalarını tekrarlıyorsun. Bu bir hayvanın bile yapmayacağı bir şey. Senin ise hiç yapmaman gereken bir şey. İki silüetin uzaklaştığından emin olduktan sonra arkamı döndüm ve yürümeye niyetlendim. İlk adımımda göğsümün içinde çok derin bir acı hissettim. Sanki iç organlarım binlerce küçük bıçak tarafından parçalanıyormuş gibi derin bir acıydı bu. Etraf kararmaya ve gölgelerle dolmaya başlamıştı. Ayakta kalamayıp dizüstü yere düştüm. Kalkmak için sağ ayağımı dikleştirirken dayanılmaz bir acı ile kan kustum. Vespera'yı hala tutuyordum ve ona sımsıkı sarılır durumdaydım. -Bu, hiç istemeyeceğimiz bir şey küçüğüm. Başka biri konuşmuştu. Tüylerim diken diken olmuş, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Hissettiğim acı beni etkilemez hale gelmişti. Kaslarım gerilmeye, boyum uzamaya, azı dişlerim keskinleşmeye başlamıştı. Tehlike altındaydım. Vespera'ya sımsıkı sarılıyordum. Sonra Vespera'nın artık kucağımda olmadığını fark ettim. Önüme tekrar baktığımda tüm manzara değişmiş ve yüzüme gelen kartopu bir anda gözümün önünde belirmişti. *** Odun kesmek için dışarı çıktığında önce sakinleşmiş havayı güzelce içine çekti ve güneş açmış gökyüzünü seyre daldı. Yerler hala karla doluydu ve yakın zamanda eriyecek gibi durmuyordu. Fakat şimdilik hava sakindi ve yapması gereken işleri halletmeliydi. -Onların da dağa çıkmak için bugünü seçmiş olması normal tabii. Uzaklardan görünen iki silüetin yaklaşmasını beklerken işe koyuldu. Kış başlamadan önce toplayıp kesime hazır hale getirdiği odunlardan bir tanesiyle başladı. Derken iki, üç... Kendini epey kaptırmıştı ve kendisine ses edilene kadar yaptığı işe odaklanmaya devam etmişti. -Komutan Rowan! Sıhhatiniz nasıllardır efenim. +Emekli Komutan demeliydin. -Bu tartışmanın hiç sırası değil Tari. +Bunu senin iyiliğin için söylüyorum Pol. Rowan kendini rahatlatan odun kesme işinden uzaklaşıp gerçek hayata geri döndü. Daha çömez çaylakken talimlerini izlediği çocukların yetişkin halleriyle karşılaşmıştı. -Tari haklı, ben artık bir asker değilim. Hele Komutan demek... Beni yağlayıp kandırmaya çalıştığını düşünerek dayak atardım. Asker olarak daha disiplinli olmalısınız! +Ben demiştim Pol. Tari yan gözle arkadaşına yüzü asık şekilde bakmakla yetindi. -Sizi dağın bu tarafına getiren nedir? İki asker de bu sorunun ağırlığına karşılık birbirlerine bakmakla yetindiler. Bu soruyla karşılaşacaklarını biliyorlardı ama hızlıca konuya girmek zorunda kalacaklarını düşünmemiştiler. Ne diyeceklerini bilemediler. Nerden başlamaları lazımdı ki? Fakat sessizlikleri Rowan için yeterli cevaptı. Ters giden bir şeyler olduğu belliydi. Sırtındaki baltası aklına geldi. Hızlıca halletse daha iyi olmaz mıydı?
victoria ·
en baştan okudum bitirdim ama sonlara doğru neyi kim demiş anlamakta zorlandım (anlamadı herhalde budur deyip geçti) teşekkür ederim