AnonimRowan, eski dostunun sırtında taşıdığı kıza olduğu yerden dikkatlice baktı. Bitkin düşmüş kız, kafasını kendisini taşıyan bedenin omzuna bırakmıştı. Yüzüne dair herhangi bir detayı görmek mümkün değildi. Fakat kapüşonun altından dışarıya sarkan, altınları bile kıskandıracak güzellikteki parlak sarı saçları kendisine dair yeterli bilgi veriyordu. Rowan, karşısındaki kişinin dost mu düşman mı olduğunu belirlemeye o kadar odaklanmıştı ki bu hayati detayı kaçırmıştı. Kendisinin de yaşamını güvenceye alması gerektiği düşünülürse haklı bir bahanesi olabilirdi. Ama eski dostunun sırtındaki kişinin kim olduğunu fark ettikten sonra kendisini kurtarabilecek hiçbir bahanesi yoktu. Fark ettiği an gözleri fal taşı gibi açıldı. Elindeki baltayı hızlıca içeriye doğru fırlattı ve öne doğru atıldı. Çocuğun sırtında taşıdığı o narin bedeni hızlıca ve titizlikle kucağına aldı. Onu koruması gerektiğinin farkındaydı. Çocuğa bir kelime bile etmeden hızlıca hareket etmeliydi. Bu sırada evinin dışında, çocuğun oluşturduğu sıcaktan dolayı yürürken çizmeleri sırılsıklam eden su birikintisini de gözden geldi. Böyle basit bir şey acele etmesini engelleyemezdi. Çocuk ise kendisine hiçbir açıklama yapılmadan yapılan hareketleri yalnızca izlemek ile yetindi. Bir çırpıda gerçekleşmişti bütün olaylar ve bu tarz durumlarda insanların mantıklı hareketlerini kendi hayvani güdüsüyle engellememesi gerektiğini öğrenecek kadar çok çatışma yaşamıştı. -Çabuk gir içeri ve ardından kapıyı kapat! Söylenen şey basitti. Konuşmakta zorlanıyor olabilirdi ama söylenilen şeyleri anlamaktaki kapasitesi azalmamıştı. Hızlıca içeri girdi ve soğuk rüzgarı engelleyen kapıyı kapattı. -Ne kadardır bu halde? Sırılsıklam olmuş. Başka bir yarası var mı acaba? Ateşi de var, dokunmadan bile hissedebiliyorum. Rowan'ın son cümlesi kendi zihninde tekrar etti ve bu sıcaklığın kızın kendi içinden gelmediğini fark etti. Yüzünü hızlıca çocuğa doğru çevirdi. Çocuğun etrafından dumanlar yükseliyordu. Çevresiyle arasındaki sıcaklık farkı çok net belli oluyordu. -Sen! Çocuk, Rowan'ın yüzüne baktı ve ne söyleyeceğini ve ardından kendisinin ne yapması gerektiğini anlamaya çalıştı. Eliyle karın bölgesinin sol alt kısmına dokundu. -Ahh, anlıyorum. Peki sen niye bu kadar ateş gibisin?! -Dışarı soğuk... ben sıcak. -Sorun da o zaten! Çabuk çık dışarı, eritmeden kar topla ve getir buraya. Rowan kafasını döndürüp evin içine baktı. -Gelirken yemek de getir, erzak kalmamış. Kızcağız senin yanında kesin aç kalmıştır. Buyur edildiği evden birkaç saniye sonra kovulmuştu. Yine de bundan gocunmamıştı, kızı aç bıraktığı söylemi dışında. Kendisiyle yemeğini paylaşmıştı, aç kalmadığından emindi. Yine de bir şey demeden kendisine verilen görevi yapmak için hızlıca dışarı çıktı. Kapanan kapının ardından Rowan, kanepeye yatırdığı kıza baktı. Zar zor nefes alıyordu. -Sizi korumak için hayatım üzerine yemin ettim. Böyle bir zamanda yeminimin karşıma çıkmasını beklemiyordum, asilzadem. Tam cliffhanger olduğu yerde geldim sınıra.
victoria ·
çocuğun konuştuğu yerlere gelince az buçuk gülmüş olabilirim djjksakjsa başta rowanı sırtında kızı taşıyan adammış gibi okumuşum 🤦🏻♀️ neyse baya güzel olmuş yine 👑 klavyene sağlık cliffhanger olduğu kısmı da bekleriz en yakın zamanda eheh