AnonimKendi hayatımda bahsedebileceğim kadar ilginç bir şey yok. Oldukça sıradan biriym. Ama can sıkıntısını gidermek için hayalini kurduğum ama hiç yazıya dökmediğim bir hikayenin bir parçasını burada yazıya geçireceğim izninle. Sıcak yüzüne değen her bir kar tanesi hızlıca eriyordu. Adımını her atmaya çalıştığında yarım metre kadar kara gömülen ayağını kaldırıp adımını atacağı yolu açması gerekiyordu. Ne kısa boyu, ne de sırtında taşımak zorunda olduğu kız bu konuda kendisine yardımcı olmuyordu haliyle. Fakat kendisi bunu pek umursamıyordu. Tek yapması gereken yürümekti ve bunun zor ya da kolay olmasıyla ilgilenmiyordu. Ne insanoğlunda, ne kendi türdaşları arasında bu kadar basit ve yavan düşünen birisine rastlamak bir hayli zordu. Varmak için yola çıktığı kulübeye varmasına birkaç adım kalmıştı. -Nere... deyiz... biz? Kız zar zor bir şekilde konuşuyordu. Kendisiyle konuşmak için böyle bir azim göstermesine oldukça şaşırmıştı. -Yardım... yardım sana... edecek biri. Ki kendisi de konuşmak konusunda çok yetenekli değildi. Zar zor ağzını açabilen küçük kız kelimeleri kendisinden çok daha iyi seçmişti. İnsanlarla konuşmayalı kaç yıl geçirmişti? Kendisi yılları hesap etmekte oldukça kötüydü. Kaç kış geçtiğini hatırlamaya çalıştı. Hafızasının da iyi olmadığı belliydi. Bir şeyleri hatırlamada yaşadığı süre boyunca sıkıntı çekmişti. Buna, ne kadar süredir yaşadığı da dahildi elbette. Kapının önündeki, karın altında kalan merdivenleri de aşarak kapının önünde durdu. Nihayet kendi ayağını karın dibine saplanmaktan kurtarmıştı. Şimdi içerideki eski dostunu -en azından kendisi onu dost olarak görüyordu- çağırmanın vakti gelmişti. Bunu nasıl yapmalıydı? Kapıyı omuzuyla açabilirdi. Ama o zaman dışarıdaki kara karşı ev savunmasız hale gelirdi. Haliyle tekmeyle ya da kafasını vurarak açmak gibi eylemler de yarardan çok zararı olan eylemlerdi. Tüm gücüyle bağırsa mıydı? Etraftaki yabani hayvanların dikkatini çekebilirdi bu ama kendisi ile baş edebilecek bir yabani hayvan daha anasının karnından doğmamıştı. Nihayet vardığı bu çözümü kullanabileceğini fark etti. Derin bir nefes aldı. Tam o anda kapı aralandı. Yaşlı başlı ev sahibi ile göz göze geldi. Sonrasında kapı tamamen açıldı. Adamın elindeki baltası ve kuşandığı deri zırhı meydana çıktı. -Ben de hangi vahşi hayvan aç kaldığı için benim mekanıma ayak bastı diye düşünüyordum. Seni hayatımda bir kere daha görecek olmayı aklımdan bile geçirmemiştim. Hafif sakallı, yüzü kırışmış ve saçına ak düşmüş bu adamın yaşlılığı çok belli olsa da baltayı tutuşundaki teknik ve kuvvet, kapısına gelen tehdide karşı hazırlıklı olduğunu gösteriyordu. Tabii bu kapısındaki kişi gerçekten zarar verme niyetinde olsaydı karşı koyamayacak durumda olduğunun kendisi de farkındaydı. -Ee, burada ne işin var, seni yabani? +Buldum... kız... hasta... doğa ona verdi... zayıf... Kelimeleri toplamakta zorluk çekiyordu ama yaşlı adam ne demek istediğini anlamıştı. İlk karşılaşması değildi sonuçta... Harf limiti. Umarım zevk vermiştir.
victoria ·
o kadar güzeldi ki.. o atmosferi soğuğu ve yorgunluğu hissettirdin bana sen kitap yaz manga falan harika olur ve lütfen hikayenin devamı varsa ve üşenmezsen beklerim çok güzell.. nasıl bir hisle yazmışsın kim bilir teşekkür ederim