Anonim · 2 ay

Hocam sizin de benzer hassasiyetlere sahip olduğunuzu düşündüğüm için bir derdimi anlatmak istiyorum. Bizim evde yıllardır psikolojik zulüm var. Ben de çok yaşadım ama bir erkek olarak işimi gücümü elime alıp, hicret etme mantığıyla uzaklaşıp, bu ortamdam kendimi koruma imkanım var. Ama annemin yok. Şu an yarın kpss sınavına girecek olmama rağmen evde anneme yapılanlar yüzünden oturdum ağlıyorum, onlar ders çalışıyorum zannediyor. Böyle bir ortamdayım. Eğer annemi savunursan ailede güç sahibi olan ve herkesin ona bağımlı olduğu bir düzende isyancı olarak algılanacağım. Bu süreçte annemi kayıracak da olsa. Kendime zarar vermiş oluyorum, babam kindar ve narsist birisi. Böyle bir ortamdan ben bir şekilde kurtulurum ama annem gün geçtikçe güç kaybediyor. Hem yaşlanıyor, hem de büyüyen evlatları da artık babama benzemeye ve anneme psikolojik zulmü yapmaya taraf oldular. Huy mu geçiyor bilmiyorum, ama ben düzende kendimden çok anneme üzülüyorum. Benim de annemin de hataları oluyor bizler de günahkar kullarız ama yapılanlara dayanmak çok zor. Küçüklüğümden beri annemi haksızlığa uğramış olarak kodladım ve aklımda güçlenip annemi bu ortamdan kurtarmak vardı. Bu düşüncelerim kibir mi, yanlış mı diye çok kendimi eleştirdim ama yıllarca olan olaylar yüzünden bu görüşümün doğru olduğunu düşünüyorum. Annemi alıp götüremem, çünkü annem de onca yaşadığı şeye rağmen belki düzelir, yıkıcı olmayayım diyor veya demek zorunda kalıyor. Küçükken yaşadığım bir olayda babam annemi anneden taraf dedeme şikayet etmişti ve dedem de anneme kızmıştı. Maalesef annemin arkasında duracak güçlü ve hakkaniyetli bir erkek yoktu hiç. Hep o güçlü olmak zorunda kaldı ama olamadı. Babam, annemin babasını bile kandırıp annemle aralarını bozmaya dahi çalışacak ve kendine bağımlı hale getirip sürekli ezecek bir insan görüyor annemi. Annemden hizmet almadığı sürece annem gözümde şeytan oluyor. Hasta olup yemek yalamasa dahi lafını ediyor, annemin ona yaptıklarını kendi annesi bile yapmıyorken annemden herşeyi bekliyor. Bu düzen içinde doğup büyüdüm, ergenliğe girdikten sonra aklım başına geldiğinden beri annemin yaşadıklarını idrak edebildim. Böyle bir ortamda ne yapmam gerekiyor, son zamanlarda kin ve nefretleri üzerime çekip dışlanmamak adına isyankar görünmemeye çalışmak durumunda kaldım. Ama köprüyü geçene kadar böyle yapmak zorundayım. Bencil davranıp sadece kendimi kurtarmak istemiyorum, kimseye (güzellikle veya öfkeyle) doğruyu yanlışı da anlatamadım. Bana ne tavsiye verirsiniz, ilk defa size bu konuları anlatıyorum hayatımda. Annem bile benim bu düşüncelere sahip olduğumu bilmiyor, sessiz kaldığım için beni de zulme razı görüyor olabilir. Ne yapsam çıkmaz sokak gibi olan bu durumda bana tavsiyeniz nedir?

Recep · yanıtladı · 2 ay

Size bakınca kendimi gördüm. Hikayelerimiz çok benzer. Saçma sapan anlamsız bir evlilik içerisinde annem heba olup gitti. Her seferinde "aman geride evlatlarım var, aman onlara" ne olur diye diye dertlendi. Ama 4 evladından sadece birini kendi eliyle evlendirebildi. O da kavga dövüş. Gerisini hep biz kendimiz evlendik. Hep aman evlatlarım nolur kaygısıyla kanser oldu, öldü gitti zavallı 46 yaşında. O yüzden işinizi elinize aldıktan sonra annenizi alın o evden. Çünkü geçimsiz insana katlanmak olur, ama narsist ve hayatı zehir eden insanla olmuyor. Allah yardımcınız olsun. Köprüyü geçene kadar ayıya dayı demeye devam.