Korku insanı diri tutar. İnsana sınırlarını hatırlatır, tedbirli davranmasını sağlar ve bazen hata yapmaktan alıkoyar. Fakat korkunun iki yüzü var. Biri insanı uyandırır, diğeri insanı esir alır.
Saygı ise biraz daha derindir. Çünkü korktuğun birinin yanında yanlış yapmaktan çekinirsin ve saygı duyduğun birinin yanında ise o yokken bile yanlış yapmamaya gayret edersin. Korku olmadan cesaretin, sevgi olmadan da saygının kıymeti tam anlaşılmaz. Mesele korkmak değildir, korkunun insanın iradesini ele geçirmesine izin vermemektir.