AnonymousKonunun bazen başka mecralara kayıyor ve dağılıyor gibi olması , tedrîcî icabetin tabiatındandır. Tezhibteki tahrirlerin yönünü bulduğu asil akış gibi buradaki konular da bir bakmışız ki dağınıklıktan intizama süzülür ve hem meselenin hikmeti hem cevâbı ortaya çıkar. 10 seneden fazla olmuştur. O zamanlar iş hayatı ile ilgili meşguliyetim biraz daha fazla idi. Bazı özel danışmanlık işleri yaptığım dönemler oldu. O dönemde bir iş münasebetiyle Mustafa Nasuhi Çelebi Bey ile tanıştık. Kendisi beni bir ticari mesele ile ilgili bazı değerlendirmeler için davet etti. Ben de Üsküdar'da iş yeri olarak kullandığı bir binaya gittim ve orada bazı değerlendirmeler yaptık. Orada dikkatimi çektiği için ilgilendiği sanatı sordum. Ve tezhip olduğunu söyledi. Ben de "müzehhib oluyorsunuz" deyince. Şaşırdı tebessüm etti "müzehhib" kelimesindeki žel harfini bu kadar güzel telaffuz eden birine rastlamak pek nadir olur dedi. Sonra konu iş hayatından çıktı ve sanata çevrildi arapça lisanına âşinalık nerden filan derken güzel bir hasbihâl oldu. Aradan birkaç yıl geçtikten sonra tekrar aradı bir mesele danışmak için bu sefer Çengelköy'deki evine davet etti. Ben de icabet ettim gittim evde samimi bir sohbet ortamı oldu. Şerbetler ikramlar filan derken ben dedim ki ; üstad evinizi sekinet ve dinginlik adeta istilâ etmiş gibi. Zâtı âlinizin devlethânesi çok sessiz sakin, kargaşa ve kaostan müteberri bir iklime sahip. Kendisi cevâben; Bizim sanatımız ince zarif bir sanattır. Kargaşa kaos ve özellikle stres ortamlarında sanat barınamaz ve sanatçı nefes alamaz dedi. Örneğin, benim babam Reîsü-l Hattatîn Hasan Çelebi ( o dönemler hayattaydı merhum) , Evine gelirken sağ eliyle bir kilo domates poşetini dahi taşımaz.. Belki başkaları için 20 kilo yük taşımak normal kabul edilebilir ancak böyle hassas bir sanatı icrâ eden babam ve benim gibi kişiler için sağ elimizin kalibrasyonunu bozabilecek küçük ağırlıkları dahi taşımak dikkat edilmesi gereken önemli bir meslek hassasiyetidir. O günkü hasbihal ve güzel paylaşımlar şahsım adına hem ilmi hem irfânî cihetten bir kazanç ve kıymetli bir tecrübe oldu. Özellikle Kur'ân-ı Azîmüşşan için yapılan tezhibât söz konusu olunca ; ilâhi kelamdaki o muazzam ve hudutsuz batınî zenginliğin zahire vuran parıltısının hem icmâlen hem tafsilen ma'kes bulacağı bir gönül ve o gönüldeki 700 bin aksedişi kağıda tasvir edecek olan bir mi'yârı mukaddes olan yed-i yemineniz. Böyle bir elin bağlı olduğu kalp sekinetin zirvesinde ve rûh da ihtilâctan teberri etmiş olmalıdır ki o 700 bin renk ve tecelliyâtı hem icmâlen muazzam bir harmoni olarak tasvir edebilsin hem de tafsilen aralarında benzerlik şâibesi olmaksızın bir satha aksettirebilsin. Yazdıklarınızı kağıda/ekrana döken sağ elinizdeki asil zarâfetin kaynağı belli olmaya başladı.. Tabii ki o elin bağlı olduğu gönlün ne muazzam rabbanî parıltılara ma'kes olduğu da ayrı bir hakikattir MaşâEllah demek gerekir bir kaç kere hem de ..》》》
Bahsettiğiniz o büyük üstadların, Hasan Çelebi’nin ve Mustafa Nasuhi Bey’in o el kalibrasyonu hassasiyeti; sanatın sadece bir zanaat değil, bizzat bir yaşam ahlakı olduğunun ne güzel bir kanıtı... İnsanın yaptığı işe ve kalbine duyduğu hürmetin, gündelik hayatın o en küçük detayına bile yansıması çok kıymetli bir şahitlik. Hat sanatının bir diğer dev çınarı olan Hüseyin Öksüz (Konevî) Hoca’yı hatırladım bahsi geçince. Kendisiyle bizzat tanışmak nasip olmasa da bir dönem akademisyen bir arkadaşımın hemen yan odasındaydı odası. Fakat o zamanlar bendeki o utangaçlık yüzünden kapısını çalıp o iklimden nasiplenememiştim. Şimdi geriye dönüp bakınca daha iyi anlıyorum; bir ömrü meşke adamış o üstadların ellerinden çıkan alelade bir karalama bile kendi içinde muazzam bir sanat eserine dönüşüyor. Çünkü o elin arkasında adanmış bir ömür ve nizam var. Fakat hayat her zaman bu güzel örneklerle çıkmıyor karşımıza; insan yaşayarak öğreniyor. Eskiden sanatla, estetikle ilgilenen her ruhun kendiliğinden naif ve zarif olacağına inanırımdı. Ne yazık ki eli çizdiği, kalemi yazdığı halde kalbine o nezaket ve incelik yerleşmemiş şahsiyetler de tanıdım. Tıpkı Kur’an-ı Kerim’i hıfzeden birinin o mukaddes yükü omuzlarında taşıyıp yaşayışına da aynı titizlikle dikkat etmesi gerekiyorsa, sanatla hemhâl olanın da o zarafeti hayatına aksettirmesini bekliyor insan. Ancak ne acı ki bu konuda mutlak bir genelleme yapılamayacağını, sanatın bazen sadece parmak uçlarında kalıp kalbe hiç sirayet edemediğini de gördüm. İlahi kelamın derinliğini satha aktarabilmek için kalbin o 'sekinet' iklimine, yani tam bir sükûnete ihtiyaç duyması fikrinize ben de katılıyorum. Zira içsel bir kargaşanın, ruhsal bir kaosun olduğu yerde ne sahici bir kelam demlenebilir ne de tahrirler o asil akışını bulabilir. Adımlarımdaki o netlik ve dürüstlük ısrarı da belki de bu bahsettiğiniz sekinet arayışının, ruhu o gereksiz gürültülerden ve 'taaşşuk' gibi hesaplı belirsizliklerden koruma gayretinin bir sonucudur. Sizin gibi kelâmın, harfin ve dildeki o ince nüansların mantığına âşina biriyle, konuların böyle daldan dala konup sonunda kendi intizamını bulduğu tedrîcî hasbihâlleri yürütmek zihni açan bir tefekkür sağlıyor. Belirttiğiniz gibi, bu meselelerin ve sorduğunuzve sorduğum o derin suallerin cevabı öyle alelacele verilecek türden değil, tabiatı gereği uzun ve demlenmeyi bekliyor. Açtığınız o 'Aşk mı, taaşşuk mu?' parantezi ve kalbin o doğru konumunu bulma bahsi, benim dünyamda da üzerine uzun uzadıya konuşulacak kadar mühim.