Anonymousİn nükte vu remz eger bedânî, dânî Her çîz ki der cüsten-i ânî, ânî.. Eğer ki bu nükteyi ve rumuzu (sırrı) anlarsan , (küllî) anlarsın Her neyi arıyor isen , sen O'ndasın.. Bu satırlarınızı okuyunca benim Yaklaşık 3 hafta önce paylaştığım şu fârisî sözü hatırladım. خرید ضایعات بهانه است، کوچه به کوچه شهر را میگردم تا تو را پیدا کنم Hurda almak bahane, Sen'i bulmak için şehri sokak sokak dolaşıyorum. Tabii bu sözün bir de hikayesi var yani gerçek olduğu rivayet edilen bir hikayesi. Aslında birkaç versiyonu var ama benim en çok gönlüme yatan paylaşacağım bu rivayettir.. 2000'li Ankara'da hikmet ehli bir zât dolaşırken bir hurda kamyonetinin arkasında bu yazıyı görür. "Hurda aramak bahane, Şu koca şehirde sokak sokak Sen'i bulmak için dolaşıyorum." Bu yazıyı kamyonetinin arkasına yazmış olan gence adam sorar. Evladım sen bu yazıyı şiir olsun, laf olsun diye mi yazdın yoksa bunun bir hikmeti bir hikayesi var mı.. ▪︎ Bir hikayesi vardır bey babam boşuna laf olsun diye yazmadım ▪︎ Peki nedir bunun hikayesi sakınca yoksa paylaşır mısın ▪︎ Tabii ki der genç ve anlatmaya başlar. Efendim, Ben bundan 7-8 sene önce Adana'da yaşıyordum ve orada bir kıza aşık oldum. Allah biliyor ya o da beni çok sevdi. Bu Aşk ve Sevda bizi vuslata doğru götürürken aramızda bir muhalefet oldu ve biraz nazlanma biraz kapris derken biz yaklaşık 4 ay boyunca hiç görüşmedik.. Tabii o zamanlar cep telefonu yok internet yok yani birbirimizden haber alma imkanımız yok ama 4 ay sonra benim sevdam ağır bastı dayanamadım ve kızın olduğu mahalleye gittim onunla görüşeyim ki kaldığımız yerden bu işi neticeye ulaştıralım. Ama ne göreyim kızın babası evini ailesini almış Ankara'ya gitmiş yani oraya taşınmıştır. Hiçbir iz yok haber yok kimse bir şey bilmiyor tek bildikleri Ankara'ya taşınmışlar. Bu durum bana çok ağır geldi ve bu olaydan sonraki bir hafta koskocaman Adana şehri bana dar geldi ve bir hafta sonra ben de dükkanın bahçemi Tarla mı sattım ver elini Ankara.. Tabii Ankara büyük bir şehir Nerede bulacağım sevdiğimi ? Ankara kazan ben kepçe dolaşıyorum Belki bir köşe başında görürüm Belki bir dükkana markete girip çıkarken görürüm diye kamyonetin arkasına bu yazıyı yazdım 6-7 senedir bu şehirde onu arıyorum.. Hikmet ehli zât der ki ; ▪︎ evladım Ne güzel bak seninle meslektaş çıktık ne tevafuk oldu ▪︎ Bey baba sen de mi hurdacısın yoksa ? ▪︎ yok evladım ben de senin gibi arayıcıyım. Biz de elest bezminde Allahu Teâla ve Tekaddes Hazretlerinin hitâbına muhatap olunca rûhumuz O'nun zâtına bir muhabbet duydu ve onun muhabbetine ruhumuzda bir aşinalık oldu. Yani "ilk günkü Aşk" dedikleri vurgunu yedik rûhumuza Lâkin Sonra bizi oradan aldılar ve dünya zindanına attılar.. Biz de bu dünya zindanının karanlık sokaklarında kâh sokak sokak, kâh köşe bucak her dem o aşina olduğumuz o tadı hemdem olduğumuz o nefesi arıyoruz evladım..
Önce sözü Mevlana Celaleddin-i Rumi'ye verelim. Kişinin değeri nedir? - Aradığı şeydir! Eğer sen, can konağını arıyorsan, bil ki sen cansın. Eğer bir lokma ekmek peşinde koşuyorsan, sen bir ekmeksin. Bu gizli, bu nükteli sözün manasına akıl erdirirsen, anlarsın ki Aradığın ancak sensin, sen. Madendeki inciyi aradıkça madensin. Ekmek lokmasına heves ettikçe ekmeksin. Şu kapalı sözü anlarsan, anlarsın her şeyi; Neyi arıyorsun, sen osun. Senin canın içinde bir can var, o canı ara! Beden dağının içinde mücevher var, o mücevherin madenini ara! A yürüyüp giden sufi, gücün yeterse ara; Ama dışarıda değil, aradığını kendinde ara. Tabi yukarıdaki sözleri burada kısacık bir yazıyla anlamlandırmaya çalışmak biraz zor iş. Ama dikkatimi çeken bir nokta var bu sözlerde. Ara ve bul değil verilen mesaj. Ara, sadece ara. Aramanın kendisi burada bahsedilen ve elbette niyet. Ancak bulursan başarılı olacaksın, hedefe koş gibi bir yaklaşım kesinlikle yok. Hatta aramakla bulmak arasında bir ayırım dahi yok. Aradığın, niyetin her ne ise sen zaten osun diyerek süreci ve sonucu da bir bütün olarak ele almış. Bizim bakış açımıza ne kadar ters gelen bir bakış açısı. Belki de bu yüzden 800 yıl sonra hala anlamaya çalışıyoruz. O ise hala arayanlara ışık tutuyor. Lafı çok uzatmadan sözü Aşık Veysel'e verelim şimdi de; Yıllarca aradım kendi kendimi Hiçbir türlü bulamadım ben beni Hayal mıyım rüya mı bilinmez Hiçbir türlü bulamadım ben beni İnsan mıyım mahluk muyum ot muyum Ekilir biçilir bir nebat mıyım Yoksa görünüşte bir sıfat mıyım Hiçbir türlü bulamadım ben beni Leyla mıyım Mecnun muyum çöl müyüm Arı mıyım çiçek miyim bal mıyım Köle miyim bir güzele kul muyum Hiçbir türlü bulamadım ben beni Varlığım yokluğum bir Veysel adım Gök kubbede kalacaktır ses kadim Elli üç yıl kendi kendim aradım Hiçbir türlü bulamadım ben beni Elli üç yıl aradım da bulamadım diyor Aşık Veysel. Arayabilmekmiş yani asıl mesele, asırlar sonra aynı toprağın bir diğer büyük ismi de aynı noktaya gelmiş. Hala yaşıyorken hepimiz için dileğim; arayacak gücümüz eksik olmasın. ✨️ Peki ya bulmak? Hala bulmak mı ? music.youtube.com/watch?v=J2Xo… Bu şarkıyı çalışıyordum gitarla mesajınızı okumadan önce bırakmak istedim..