AnonimSon yılların getirdiği her şeydeki sahtelik, yalan iğrendiriyor beni. Beraber büyüdüğüm kızları çocukluk arkadaşım olan erkekleri görüyorum bazen tanıyamıyorum. Kendilerinden olmayan bir hayata yabancı zevklere kapılıverdi çoğu. Semtini, ilkokulunu, öksüz büyüdüğünü inkar edenlere rastladım. Musikisini, dilini, giyimini küçümseyenleri ecnebi mecmualardakilere benzemek için adeta deli olanları gördüm. Bu özentiler korkuttu beni. Yıllardır kendi geleneğimden kopmamaya kendi kendimden ayrı düşmemeye çalıştım. Beni üç aylık yetim maaşıyla büyüten beyaz başörtülü anamla övünüyorum. Evimizde hala tülbentli küpten su içiliyor. Benim hayatımı küçümseyen herkes daha evvel bizler gibi yaşarken şimdi inançsız ve taklitçi olmuşlarsa onlara acımaktan başka ne gelir elimizden?
İlk cümlenize katılıyorum İnkar etmekten ziyade, bulundukları ortamda kabul görmek için gerçeği olduğundan farklı gösterme, yalana söyleme eğiliminde olanlar var gibi... Köklerine bağlı kalmak elbette güzel bir şey ancak çağın getirdiği kolaylıkları ve yenilikleri tamamen dışlamadan, onları doğru bir şekilde harmanlamak da gerekiyor. Kendime dair bir özeleştiri olarak da şunu fark ediyorum: Birçok konunun özünü araştıracak vakit, istek ve heves bulabiliyoruz fakat dini konulara gelince bahanelerimiz artıyor ve çoğu zaman kulaktan dolma bilgilerle yetiniyoruz. Bu da bizi bir nevi tahkiki imandan ziyade taklidi imana yaklaştırıyor gibi Aslında en kıymetli şey, insanlara "Örnek olabilecek" bir yaşam sergileyebilmek. Yani çevremizdekiler kusursuz olduğumuzu söyleyrmeseler bile "Keşke ben de böyle olabilsem" dedirtecek bir duruş ortaya koymak. Çünkü gördüğüm kadarıyla çoğu zaman değişimi başlatan kıvılcım tam da bu hisle alev alıyor... Tam ne demek istediğimi anlatamadım ama benim düşüncem böyle ツ