AnonimBaşıma gelen minik bir farkındalıktan bahsetmek istiyorum, mahrem olmadan ne zaman uzun yol yolculuğuna çıktıysam ufak çapta sıkıntılar geldi başıma. En son dönüş yolunda otobüsle ilgili sıkıntı yaşadım, geziden döndük ve eve gideceğim otobüsle ilgili bayağı sıkıntı yaşadım süre geç oldu vs. sokakta yolun ortasına oturup ağlamak istedim. Kadın olarak bazen gerçekten bir erkeğin(babam, erkek kardeşim ya da henüz tanışmadığımız eşim) varlığına ihtiyaç duyduğumu böyle zamanlarda hissediyorum.
Sizi o kadar iyi anlıyorum ki.. Ama lütfen bilâkis öyle zamanlarda daha fazla güçlü durun. Çünkü öyle bir çağ ki sizin güçsüz oluşunuz bazı insanlık yoksunu tiplere fırsat oluşturuyor. Yani o an bir maske takının da gerekirse durumu atlattıktan sonra yine ağlayabilirsiniz. Tabii Allah hep güldürsün. Aslında o anlarda sizi bu duyguya iten, bir mahremi aratan duygu yanınızdan eksik oluşları değil, şartların ve insanların zorluğu ve yüzsüzlüğü oluyor. Yakın zamanda benzer durumla karşı karşıya kalmıştım. Hayır bazı insanlar yanımızdaki kişinin cinsiyetine göre bile değişebiliyor. Benim de tüm gece yolculuğumuzda yapmak istediğim ağlamak değil de muavini evir çevir dövmekti, böyle anlarda iyi ki hayal kurabiliyoruz bu arada :) Velhasıl siz güçsüz değilsiniz; hassassınız, incitmiyorsunuz, zorluk çıkarmak yerine şartları iyileştirmekten yanasınız eminim, dünyaya bakış açınız insanca olduğu için canavar denecek kadar kaba insanların, ülkedeki insanlık dışı bazı kötü şartların kurbanı oluyorsunuz sadece.♡