Bazı yerler bedenimizi taşır, bazıları ise ruhumuzu... Ait olmadığın yerde soluk almak, yaşamak değil, yalnızca var olmaktır. Gerçekten yaşamak, kök salabildiğin, anlaşıldığın ve hissedildiğin yerde mümkündür.
Hani çamaşır tele asılır, aslınsa misafirdir ve yeri katlı, düzenli şekilde konulacağı dolaptır ya.. Hah, işte ait hissetmemek, anlaşılmamak, kök salamamak ruhunun mandalla bir tele tutuşturulması gibi bir şey. Biraz garip bir örnek oldu ama öyle yani. Ruhumuzu taşıyabilecek kimselere denk gelmek, ulaşmak temennisiyle.