Bazen bizim de konuşacak halimiz kalmıyor, yıkılıyor gibi hissediyorum. Çaresizlik mi bilmiyorum, elhamdülillah inançlı bir insanım. Her şeyin geçeceğine inanıyorum bazı şeylerin olacağına ve bazılarının da olmayacağına ancak bazı günler bir adım öteye geçmekte zorlanıyorum. Herkesin her şeyi tamammış da benim eksikmiş gibi geliyor. Herkes madden tamamlanmış da ben yolda kalmışım gibi hissediyorum. Asıl düşündüğüm şey ne biliyor musun? Bunun sebebi sadece kader olmayabilir, sebeplerden biri de benim galiba, belki de yeterince çaba göstermiyor savaşmıyorum.
Hislerimi aşikâr etmeniz pek iyi olmadı yalnız. :) Kabul edelim, bazı geceler başucumuzdaki sudan bir yudum almak zor gelirken bazı günler bambaşka bir enerji ile o suyu ikram edecek yaşam enerjisine sahip olacağız ve bu döngü devam edip duracak. Yaşamak biraz bu: Bazen yetişememek, bazen yetişmemek, bazen hiç yürüyememek, bazense hiç yürümemek.. Herkesin her şeyi tamam değil aslında her olmuşluğun arasında yepyeni dertler, yepyeni eksiklikler tünüyor ha tünüyor. İnsan bu, bir şey elde etti mi yenisini isteyip.duruyor. Biz galiba bazı şeyleri çok isteyip elde edemeyince bir süre sonra hem istemeyi hem de almak için çabalamayı bırakanlarız. Bu konuda ben de kendime çok kızıyorum. Bırakmamalıyız aslında. Biraz daha inat etmeliyiz ki vakit geldiğinde keşke demeyelim. Ne dersiniz biraz değişim yapıp irade ile değişimlere adımlar mı atsak??